سفارش تبلیغ

پایه عکاسی مونوپاد
درب کنسرو بازکن برقی
درس و فراگیری دانش، مایه باروری شناخت است . [امام صادق علیه السلام]
لوگوی وبلاگ
 

آمار و اطلاعات

بازدید امروز :30
بازدید دیروز :21
کل بازدید :29593
تعداد کل یاداشته ها : 35
93/11/9
7:41 ع
موسیقی
مشخصات مدیروبلاگ
 
محوعلیشاه[0]
پیرخاکسارحضرت خیرالحاج مطهّرعلیشاه

خبر مایه

هوحق یاعلی مدد

اَلحَمدُ لله الّذَی جَعَلَ کَمالَ دینهِ وَتَمامَ نِعمَتِهِ بِوِلایَةَِ اَمیرِالمُؤمِنینَ عَلِیّ بنِ اَبیطالِبٍ عَلَیهِ السّلامُ 

شانه کرد او زلف ومن گشتم پریش       نک پریشانم ندانم حال خویش

زین پریشان گفتها درحیرتم                کزچه وباکیست روی صحبتم

        آنچه می گویم من از یا تا الف             قصدعشق است ارچه لفظم مختلف 

       درزبان من ، بیان او نهان                  کیستم تو هم زبان و هم بیان        

                من زخود رفتم تو حرفش دارگوش          شد زیک هی از سر دیوانه هوش           

 من زخود رفتم دلا تا دلبرت                 از غم سودا چه آرد بر سرت  

 روز    93/11/11  

 سی ودومین سالگرد پروازملکوتی سر سلسله فقید فقر خاکسار جلالی ابوترابی حضرت خیر الحاج مطهر علیشاه (ره) شهریار فقر خاکسار جلالی ابو ترابی را به همه فقرا حقه الی الله تسلیت عرض می نماییم 

 


  
  

هوالحی

روی خود زآئینه بیند هر کسی                 تاشود برحسن وقبح آگه بسی

نیست در آئینه نقش خوب و بد                خوب و بد بر وی شود آئینه رد

بی تفاوت تافت خورشید وجود                 برگُل وسِرگین به تعیین حدود

ناشی از سِرگین نشد جز بوی زشت          وزگُل آن طبع خوش وبوی بهشت   

 إِنَّ رَبَّکُمُ اللَّهُ الَّذِی خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ فِی سِتَّةِ أَیَّامٍ . به یقین پروردگار شما خداست که آسمان‏ها و زمین را در شش روز آفرید:سوره اعراف 54

 رتبه ها یعنی شش آمد سربه سر              کو شد از هریک به وجهی جلوه گر

هستی اول که ظل ذات اوست                   درتجلّی اولین آیات اوست

موج اوّل باشد از دریای ذات                   شدمسمّی او به اسماءوصفات

عقل اول گشت پیدا در وجود                    وز پی تعظیم حق اندر سجود

رتبه اول شد اسماء وصفات                    ثانی اعیان تمام ممکنات

سیمین جبروت و رابع در فتوح                هست ملکوت ار به تن داری تو روح

رتبه پنجم مثال آمد به اسم                      درششم فلک شهود اعنی که جسم 

از بیان ستّه ایام مقصود این شش است       شمس حق زین شش جهت در تابش است

حضرت حق آینه چون آفرید . او زخود وز نورذاتش آن نفس واحد آفرید . عقل کل لاهوتی . آن  سِر جانان جلال . گفت حق او را که . اقبل . پیشتر ، نزدیک شو با کمال . روح را  آن جان همراه با جمال . گفت حق او را که . ادبر . دور شو تو ، دورترشو با وصال . دورکرد نقاش کل تا اندر او اسماء خود سازد به همرای صفات . عالم جبروت ساخت . در وحدت کامل . ازنفس واحد آدم کامل آفرید . ازدرون آدم کامل او نفس ناطقه جفتش حوا آفرید .

قلب و روح وسِرخفی و وحدت است          این بلیّه سیِر روحانیت است

جمله احوال و مقامات سلوک                  با وصول آنسان که شد خاصّ ملوک

گشت تعبیر این مراتب زاقتضا                 خود به تسلیم و توکّل ورضا

هست اتمام مراتب در فنا                       زآن سپس گردد امام ذوالبقا

اَزواجُ مِّطَهَّرَه : جفت  و ازواج  دردرون هر آدمی روح  او باشد ونفس  . در بیرون مرد و زن . آسمان همچون پدر و مادر زمین . آدم و حوا آفرید . 

نفس واحد آدم کامل روش                      جفت او حوای کامل پرورش

آن به تحقیق است نفس ناطقه                  نفس حیوانی است وین ازسابقه

 منتشر شد زین دو نفس متصل                 از رجال و از نساء معتدل 

احمداز حاج محمود پرسید که چرا از دل به دو صورت یکی دنیایی ودیگرعلویی بطور متضاد تعریف میشود . حاج محمود چنین گفت .

که دل مابین روح ونفس بوده . که اورا گفته اند نفس ناطقه یا عقل دلارا . ودر قرآن از او کوکب شده یاد یا زجاجه آن عالم آرا . آینه دل سمتی روبه بالا دارد وسمتی به دون . او زبالا گیرد انوار الهی به پایین نور می بخشد فزون . دوصورت دارد اگرباشد از اعمال دنیایی مکدّر بی صفا وبی جلی . اگرباشد مصفّا اهل معنی را کعبه می گردد می نماید راه بالا . 

وسط بین وجود است ومراتب                که آن باشد تنزل را مناسب

دو وجه او را بنفس و روح باشد            دهم تفضیل تا مشروح باشد

از آن وجهی که برروح است منسوب       بصدرش ، اهل دل دارندمحسوب

وزان وجهی که برنفس است اَقرب         فوادش ، گر تو خوانی باشد انسب

بود دل آن مجمع البحرین ما بین           دو عالم را وهست آن قاب قوسین

شد آن بحر وجوب وبحر امکان            وزاین دو جمع آمد جسم با جان 

 وَاصْبِرْ نَفْسَکَ مَعَ الَّذِینَ یَدْعُونَ رَبَّهُم بِالْغَدَاةِ وَالْعَشِیِّ یُرِیدُونَ وَجْهَهُ وَلَا تَعْدُ عَیْنَاکَ عَنْهُمْ تُرِیدُ زِینَةَ الْحَیَاةِ الدُّنْیَا وَلَا تُطِعْ مَنْ أَغْفَلْنَا قَلْبَهُ عَن ذِکْرِنَا وَاتَّبَعَ هَوَاهُ وَکَانَ أَمْرُهُ فُرُطًا آیه 28 کهف

وهمیشه خویش را با کمال شکیبایی به محبت آنان که صبح و شام خدای خود را می‌خوانند و رضای او را می‌طلبند وادار کن، و مبادا دیدگانت از آنان بگردد از آن رو که به زینتهای دنیا مایل باشی، و هرگز از آن که ما دل او را از یاد خود غافل کرده‌ایم و تابع هوای نفس خود شده و به تبهکاری پرداخته متابعت مکن. 

 ثروتمندان عرب به حضور پیامبر صلّى اللّه علیه و آله رسیدند، واشاره به مردان با ایمانى همچون سلمان، ابوذر، صهیب، و خباب و مانند آنها کردند، گفتند: اى محمّد! اگراین گونه افراد را از خود دور سازى ما نزد تو خواهیم آمد ولى چه کنیم که با وجود این گروه جاى ما نیست! در این هنگام آیه نازل شد و به پیامبر صلّى اللّه علیه و آله دستور داد که هرگز تسلیم این سخنان فریبنده تو خالى نشود و همواره با افراد با ایمان و پاکدل باشد. از سلمان  نقل شده که آن افراد عیینه بن بدر و اقرع بن حابس بوده اند که به پیامبر ص گفتند: شرط ایمان ما این است که این افراد ژنده پوش را ازخود دور کنی و این آیه در همان زمان بر پیامبر ص نازل شد. 

 خداوند خطاب به رسول الله می فرماید اینها را رها نکن چون ایشان در طلب وجه الله هستند و رحمت او را می طلبند و با توجه به صفات وعلم و قدرت و کبریائی حق نزد او تقرب می جویندونفس خود را در موضعی قرار می دهند که صفات الهی اقتضاءمی کند، مثلا آنقدر خود را در برابر حق ذلیل قرار می دهند که اقتضاء عزت و عظمت وکبریائی اوست :    تفسیر نمونه

بود ذات احد مجلای اولی            که عین الجمع و اوادنی اینجا

زآن مجلای ثانی جمع اسماء        به اولی برزخیّت هم مسمّی

بود اینجا مقام قاب وقوسین         که مجمع خوانیش مابین بحرین

بجز جبروت مجلای سیم نیست     که اینجا منکشف ارواح قدسیست

بود ملکوت خود مجلای رابع       بلفظی هم منصّات و مطالع

بود مجلای خامس عالم ملک       بکشف صوری اینجا بین یم وفلک 

گذشتن زین مراتب و زین مجلای مذکور. کار هرکسی نیست . کس ما حق بود اینجا کار ما جز بیکسی نیست . روند اخیاراین راه و روش را . که حق می پرورد و پرورش را . ز بالا نفس قدسی را کشانده نفس رحمان . سپس او را نموده هیولا پس نفس انسان . زپایین گفته او اسفار اربع . گشودن آن حجابات مرفع . ز کثرت رفتن وماندن به وحدت . گشودن پرده از .اعیان محجوب . رفتن به وحدت . یکی کردن همه  ضدین . ظاهر وباطن درحال وحدت  .رسیدن  دردرون کثرت خلقت به وحدت .

کرده حق برچهار قسم اخیار را         برگزیده بر عباد آن چار را

انبیا ، که محرم راز ویند                در حریم قرب دمساز ویند

صادقان، اهل عیانند وشهود             دیده ز اشیا سِّرسلطان وجود

وآن شهیدان رسته از آمال خویش      در ره او داده جان و مال خویش

صالحان بر پاس امر حضرتش          کرده واحد همّ خود در طاعتش








  
  

    هوالحق       

گفت دانائی که ماری نیش زن . هست پنهان در نهاد هرمرد و زن . از کجا آمد کجا پنهان شدست . او ماهیم یا که مهمان است  اندر قلب ماست . ازکجا آمد  چرا آمد چه نسبت دارد باما . او ما نیست شاید که او احوال ما ست . هیچ جاری نیست پیکاری ستُرگ . لحظه ای مابین این انسان و مارهمچو گرگ . جز کسی پیکار او داند که او در راه حق یک رهرو است . اوشناسد مار را داند کجایی وکارش چه و جایش در کجاست . زور بازو چاره این مار نیست . پیر ره دان داند چاره چیست. پیر حق آنکه ظاهر می نماید که رنجوراست وپیر. دامن آن مار کُش را تو بگیر. آن عزیز حق سخت پیچیده گلوی مار خویش . مار او چون سگ مُطیع و با وفا گشته . همچو مار حضرت موسی درکارش به پیش . دور از اوگرمیشود . بی صاحبش می گردد پریش .

حضرت حق آن مار را که نامش شد غضب . روزاول بهر حفاظت ازنفس انسان با آدم همراه کرده در هبوط . میشود در کارخویش . تُحفه دیگراز الطاف حق بهر بقای نفس انسان در این دیاردون .آن منزل وآن مطبخ است که طاووس شهوت درتدارک میشود در کارخویش . نورعقل کل دروجود آدمی باشد روح واصل وجود بهر شناخت . تاکه برگردد انسان به مبدا میشود همراه خویش .

چوشیطانی تورا اماره نفس است        که او را در نمایش هفت راس است

یکی شهوت دگر کبر وغضب دان        ریا وحرص وبخل است وحسد دان

سرشهوت شود ببریده ز اقلال            در آنچه اشتراک او راست درحال

پس اندراکل وشرب وخواب وخلوت      بود تقلیل آن بر نفس کلفت

 دگر راس غضب از حلم مقطوع           شود هم از تواضع کبر ممنوع

 غضب محافظ  نفس آدم آن مار. کارش نگهبانی ازگنج ازل و وفا بوده ول نمود .  در منزل ومطبخ طاووس شهوت فتاد در خورد وخواب دورشد ازکارخویش . شهوت وغضب درهم شدند وگرگ شد آن مار. آن طلسم گنج حق و از عقل ونور حق او دور شد و  عقل کاذب  . وهم  . را در خود تنید . آدمی را در دامش کشید وانسان دور شد از گنج معرفت ودرک اصل خویش . هرکسی لطف خدا در او فتاد و ماراو در خاک اوفتاد . نفسش درصراط مستقیم افتاد اولیا ی حق او را می برند همراه خویش . وآن که از مارنفسش خورد هر دم مکر وفریب ومیشود تابع به او . گرچه انسان می نماید مار هست اوبی گفتگو . بی هیچ شک از انسانی نمی ماند چیزی به او . وآنکسی که با مارنفسش مدارا می کند . عاقبت نفسش خلق وخوی مار پیدا می کند . 

عدوباشد در اول نفس خونخوار          بثانی دشمن است ابلیس غدار

توگر در خانه راهش داده باشی           بباید بر هلاک آماده باشی

کسی کو نفس را جا وخورش داد         عدو اولیا را پرورش داد

عدو را خواجه کرد وخود غلامیست      محل و مورد هر انتقامیست

 دراول هر که او ره بر عدوبست          زتیغ قهر عبد المنتقم رست

چو او جویای دشمن با چراغست         بهر شهری و کوئی در سراغ است

مهیا شو که شاه دیر گیرت                بگیرد سخت و مالد چون خمیرت

 نزد سرفعل زشت ازخاص وعامی        که نبود در قفایش انتقامی

بقدر آنکه از مرغی کنی بال              زند بر دست ظلمت گربه چنگال

در جوانی جان مار نفس خود بگیر . وای اگر این مار گردد با تو پیر. روز پیری گرکه باشی همچو شیر . ناتوانی در مصاف نفس اماره  آن مار پیر . آن طلسم گنج حق آن مار ساحران فرعونی در بروی گنج تو بسته  ومی باشی در تاریکی اسیر . درب های شهوت و غضب را تو بروی مارخود می بند وفرو اندازشان وبرجاشان  نشان . تا همچون مار موسی کلیم الله .گردند بهرتوعصای دلپذیر .

حسد  را سر زتیغ اعتقادت                شود ببریده گر باشد جهادت

زهرخُلق بدت جان در عذاب است        بخاصه از حسد در رنج وتاب است

زند از حقد وحسرت سینه ات جوش     زیادت حق منعم شد فراموش

سرآن حرص وبخلت را قناعت            نماید قطع گر داری شجاعت

سری کان بر تن نفس از ریا رست       شود ز اخلاص قطع ار نبود آن سست

شود اخلاص حاصل از محبت             که جز یارت رود از یاد ونیت

محبت پس یقین اصل اصولست           خود این تحقیق ارباب وصولست

نبندد دست چیزی نفس دون را            بجز حب دانی ار تو این فسون را

آنچه برمی آید از تو ای آدمی  آسمانها وزمین ماندند در آن از کمی . قیمت تو بیشتر از دوجهان . قدر تو باشد به پیش تو نهان . خود به اندک قیمتی مفروش قدر خود بدان . چون خریدارت بود الله اشتری این را بدان .خود به دوزخ می فروشی به امرنفس اماره آن لعین . یا فروشی خود به جنت جاویدان باشی در آن نِعم المُعین .

برشبیه مار وطاووس آن حَرون           خواند افسون از درون و از برون 

شهوت آن طاووس ومار آمد غضب        آدم افتد زین دو اندر صد تعب

طاووس از بیرون جنت جلوه گر           شد برایشان با هزاران زیب و فر

رفت حوا پیش وآدم از پی اش              که نبد ممکن جدائی از وی اش

این غضب وین شهوت از روز الست       جسم را بودند بر سان دو دست

پس شدند الزام کایند از بهشت               درجهان جسم و این بد سرنوشت

چونکه هرفردی درین تنگین حصار        زآدمی خواهد حظوظ بی شمار

چونکه بیند حظّ خود در دست غیر         قهر گیرد تا کند زو سلبِ خیر 

لاجرم بر بعض بعضی دشمنند              زآنکه یک پیراهن است و صد تنند

نفس اماره رها کن و انفاس لوامه وملهمه باشند رخش تو سوی حق بتاز . قُوت خود را نزد حق می خوربهر غذای نفس اماره بسوء تو خود را نباز .

روزی مجنون قصد دیار عشقش لیلی کرده بود . اشترخود را آنسوی می راند تا اورا حواس و هوش بود . چونکه هردم عشق او را غرق یاد لیلی می نمود فکر وهوشش می ربود .  اشترش دردیارش بچه اش از آن شتر دور مانده بود . باز میگشت آن اشتر بسوی بچه اش . چون مجنون بخود آمد راه را برگشته بود . چند ماه در راه بودند مجنون سوی لیلی و اشتر سوی بچه اش راه را طی می نمود . عاقبت مجنون از اشتر فرو افتاد گفت . تو برو سوی بچه ات ومن بسوی لیلی  . مرا باشد او بود ونبود .

جان از درون به فاقه وطبع از برون به برگ          دیو از خورش به هیضه وجمشید ناشتا 

نفساماره در اوشری بود که در سباع وحیوانات نیست . نه از آن رو که آدمی از حیوانات درنده تر است  . نه این نمی باشد ونیست . در درون هرآدمی گنجی عظیم پنهان شدست . آن طلسم و مار گنج جزء نفس اماره بسوء نیست  . تا طلسم گنج حق آن نفختُ فی . از خود در تونهادم . را نشکنی ومار خفته بررویش را تونفکنی به آن گنجت راه نیست .  شومی وشر واخلاق بد حجاب وپرده بر آن گنج وگوهر میشود . رفع آن با همراهی اهل راه ممکن شود غیر این هیچ راه نیست .

ای غریب افتادگان بینوا               یاد آرید از وطن وز اقربا

خود شما بودید ماه مصر جان        چون سگان کردید خو بر کاهدان

عرشیان را برشما سوزد جگر       کزچه قعر چاهتان باشد مقرّ

مانده جبریلی به سرگین خانه ای    گشته دارائی رهین دانه ای

روحتان ای خاکیان نا مراد           استغاثه کرده با ربّ عباد

که ببین احوال ما باشد چسان       ای غیاث المستغیثین الامان

کُنتُ کَنزأ مَخفیأ فَأحبَبتُ اَن اُعرف .بودم گنجی مخفی دوست داشتم شناخته شوم : خلقت ما بهر شناخت او بوده قصد دیگری در کارنیست .  خانه خلقت بنایش از غفلت است ودرون خانه دل . گنج حق بوده روشنایی وجود گربه گنج خود رسی غفلتی درکارنیست . اگر از کل خلقت غفلت شود دور . فرو ریزد از هم بنایش . پس اندک سالکان اهل راه کوشند اندرفنا وبهردیگرکسان این کار نیست . خلقت انسان از آب  نور حق حضرت آدم و خاک نفس او حضرت حوا بود . که در دست حق گِل میشود. این بنا فرمود حق جزاین مصالح آدم را نبود وهیج نیست . گِل کشیده اندر قالبهای خلقت وآیینه ساخت از هر نوعی که خواست وهر صورت که بپاست . تا درآب معرفت بینند . صورت  از نورخالق  بوده وهست ودیگرهیج نیست .

او نخواهد من چه خواهم رَستگی          با هزاران بستگی و خستگی 

تا تو دانی دل زوی در محبس است       گوش کن قُلنَااهبِطُوا اینت بس است

آن خطاب اِهبطوا یکبار نیست             شد مکرر نکته تکرار چیست 

بود میلش این که ما زان آستان           دور گردیم از برای امتحان 

خوردن گندم بهانه است وفسون          خواست آدم را خود از جنّت برون

درخروجش این چنین تدبیر کرد          ورنه کی سگ شیر در زنجیر کرد

کیست شیطان تا ره آدم زند               مرده موشی پنجه بر ضیغم زند

این مرا از اهبطوا معلوم شد             کز بهشت او زامرحق محروم شد

گفت حق قلنااهبطو یعنی که من         در زمین می خواستم گیری وطن

تا در آنجا نسخه جامع شوی            سوی ما چو افزون شدی راجع شوی

آیینه روی جمال یارمی باش وکارخویش کن . نقش خود دیدن زخود وخود اندیشی رها بی تشویش کن . روی خود در روی اهل راه ببین . خود را بهل . خودی خود را بی خویش کن . این عمل بهر فنای نفس اماره .آن نفس خود اندیش کن .

ور برد خود را ز یاد آزاد اوست         این فراموشی نشان از یاد اوست

رفته است از نردبان دل به بام            پایه پایه تا مقام جمع تام

کُشته نفس خویش و افکنده به راه       شاید او را گر تو خوانی ره پناه

هست از خود خالی از حق ممتلی         عارفان خوانند شیخش یا ولی

نیست از نفست فراموشی سزا             جز که او را کُشته باشی در غزا

تا نگردد کُشته نفست بنده نیست          گر کنی ارشاد کس زیبنده نیست

امر بر معروفت از بی باکی است         کس به افلاک آن بَرَد کافلاکی است

در ره این غول است و دوراز تأ مرون    کی تواند شد به نیکی رهنمون

أتَأمُرُنَ الّناسَ بِالبِرّوَتَنسَونَ أنفُسَکُم  چگونه شما مردم را به نیکو کاری دستور می دهید و خود را فراموش می کنید .     

پادشاهی خسته از امورات مملکت دلتنگ .در روز شکار. لب جوی روان در آب . مبهوت روی خود گشته بود . جرأتی کس را نبود نزدیک او گشته و از آن حالش بیرونش کشد. همرهانش از حال او جملگی ترسیده و سر گشته بود . دلقک شیرین زبان او، رسید با ادا وحرکت خندان خود . لیک شاه از او سرش بسوی آب برگشته بود . گفت دلقک ای شاه عالم در درون آب جو ، چه دیده ای ؟ ازتو چیزی درآن گم گشته بود ؟ گفت شاه : چهره ای بینم . قلتبانی بی حیا . نقش شخصی چنین چون گشته بود ؟  گفت دلقک پادشاها گر شما او را چنین دیدید ورنجیدید . او هم شما را همچنین دیده و نالان گشته بود . اوهمان بیند که شاهنشاه می بیند . تو همی گویی منم او نیز می گوید منم  . پیش او دو من نمی گنجد . یکی زین دو فنا و مرده باید گشته بود . او هُوَالحَیُّ الّذِی لایَمُوت می باشد . مرگ دراو راه نیست . رحمت الله است لطف او بسیار باشد ومیلش آنکه در تو اوبمیرد . حی وقیوم است این امر ناممکن گشته بود . تو بمیر در پیش او ، تا که دویی وقلتبانی ازصورت برخاستی و نشستی در تو او . و با او کنی تو آشتی . او ازروز ازل پیر پیران شاه شاهان گشته بود . 

تا نمیری زین حیات پیچ پیچ            از حیات خود نگوید با توهیچ  

زآنکه تا واصل به کلی لا نشد          این نگشت از خود گم او پیدا نشد

ورشد اوپیدا تو از خود زایلی           برهلاک خود ز وصلش عاجلی

بگذر از این گو که با آدم چه گفت      با وی آن نوبت که شد همدم چه گفت

کو چوگُل بشکفت واز هم باز شد       هِشت پر ماکیان شهباز شد

آن کلامی بُد که جان عالم است         باعث ایجاد و سرّ آدم است

بر زبان ناید که گویم ای فقیر           روشنو از لعل او یعنی بمیر

درتجلّی هر دوعالم طُور اوست        طور چبود عین او ،یا نور اوست

اللهُ لا الَهَ الاّهُوَالحَیُّ القیُّومُ لاتَاخُذُهُ سِنَهُ وَلانَومُ : خدای یکتاست که جز او خدایی نیست ، زنده و پاینده است ، هرگز او را کسالت خواب فرا نگیرد .

آن خدائی که جز او معبود نیست        برپرستش غیر او موجود نیست

حیّ وقیّوم است اندر ذات خویش        بی نیاز از کل موجودات خویش

 زنده است او وز وجود خودبه پا       وز وجود او وجود ما سوی

گشت جاری آب دریای حیات             جمله در جوی وجود ممکنات

هرچه هست از هستی او هست شد      وز شراب زندگانی مست شد

زنده اشیا بر ویند و او به خویش       پاک از آن کاندک شود در ذات و بیش

غفلت و نسیان بود در وی محال        نوم از این تعبیر باشد درمقال

اندر این دریا عقول ممکنات            هست همچون پّرکاهی محو ومات

هر وجودی جز به وی موجود نیست  بی زبودش هیچ بودی بود نیست

پس نباشد هیچ چیز از ممکنات        منفصل در آنی از سلطان ذات