دانشمند از دانش سیر نمی شود، تا سرانجام به بهشت درآید . [پیامبر خدا صلی الله علیه و آله]
لوگوی وبلاگ
 

آمار و اطلاعات

بازدید امروز :10
بازدید دیروز :43
کل بازدید :25723
تعداد کل یاداشته ها : 33
93/7/30
6:49 ع
موسیقی
مشخصات مدیروبلاگ
 
محوعلیشاه[0]
درصورت مشاهده ایرادات شرعی و فقری اعلام فرمائید تا اصلاح گردد

خبر مایه

هوحق یاعلی مدد

اَلحَمدُ لله الّذَی جَعَلَ کَمالَ دینهِ وَتَمامَ نِعمَتِهِ بِوِلایَةَِ اَمیرِالمُؤمِنینَ عَلِیّ بنِ اَبیطالِبٍ عَلَیهِ السّلامُ

ای محو راه گشته ، ازمحو هم گذرکن            چشمی زدل بر آور ، درعین دل نظرکن

دل آینه ست چینی ، با دل چو همنشینی          صد تیغ اگر ببینی ، هم دیده را سپر کن

دانم که برشکستی ، تو محو دل شدستی         درعین نیست هستی ، یک حمله دگر کن

چون شد گرو گلیمی ، بهر دُر یتیمی             با فتنه عظیمی تو دست درکمر کن

از ما نماند برجا جان از جنون وسودا           ای پادشاه بینا ، ما را زخود خبر کن 

ای شاه هرچه مردند،رندان سلام کردند          مستند ومی نخوردند،آن سو یکی گذر کن


  
  

             هوالحق                 

درصحبت پیر چویافتی بار                پرهیز کن از فضول زنهار

باید که زخویش مرده باشی             تا راه طلب سپرده باشی

زآن روی که چشم توست احول         معبود تو پیر توست اول

چون چشم تو راست شد به تدبیر      از پرتو نور باطن پیر

آنگه تو خدا پرست گردی               از جرعه ی پیر مست گردی

 شرط این ره چیست ؟ پیر راه دان     الرفیق آنگه طریق آخر بخوان

درطریقت گرنداری راهبر               کی خبریابی زحق ای بی خبر

اندرین ره گرنداری پیشوا               کی ز وصل دوست گردی با نوا

درطریقت عارف حق کی شوی          گرنگردی کاملان را پیروی

چون نباشد پیرره دان رهبرت           کی شود مشکوف این سرها ،برت

کی شوی واقف تو از اسرار دین        کی شود حاصل تو را ذوق یقین

هرکه او بی مرشدی در راه شد        او زغولان گمره و درچاه شد

درچنین ره صاحبی باید شگرف        تا توان بگذشت از این دریای ژرف

 

 


  
  

                                            هوالحق  

قوم موسی گشته بودند در تفّرق  قطّعناهم  گروه ودسته اثنی عَشَر ضمن پیروی دنبال او ، حضرت حق وحی فرموده بزن موسی عصا بر سنگ تا بجوشد بهر هر تشنه کامی آب او ، چشمه حق آب معنی داشت یکی بوده از آن اّثنّی عّشّربهر اهل حق طلب دنبال او ، غیر آن یک چشمه آب معرفت زان یازده جوی روان قوم موسی  منّ و سلوی می خورند از حال او .

پس بدل کردند فعل وقول اوبهر متاع سیر وعدس همراهان او غافِلین کالاّنعامِ بَل هُم اَضلّ گشتن جدا از راه او ، مر خدا را می ستا ذکرش به جان ودل بگو الاَسماء الحُسنی تا نگردی از موسی جدا می باش در دنبال او ، هرکسی اضلال کرد باشد سیاهی در رهش گوسالهَ خوشگوی و سامری سیر وعدس و آب معنی را نباشد کام او .

 خود غرض زین آب جان اولیاست              کاو غسول تیرگیهای شماست

چون شود تیره ز غدر اهل فرش                بازگردد سوی پاکی بخش عرش

باز آرد ز آن طرف دامن کشان                   ازطهارات محیط او دُرفشان

جان سفر رفت وبدن اندر قیام                    وقت رجعت زین سبب گوید سلام

غیبت چهل روزه موسی چنین نقشی نگاشت ، خواهش نفسانی همراهان دنیا طلب را بر فراشت ، بعد پرواز روح پیران باغ معرفت اینچنین رسمی شده باغبانان  را آب دادن  بذر ونهال دنیایی وکاشت وداشت ،یازده جوی آب دنیا را به آن کِشته گماشت و آب معرفت را برنداشت لیک محصولی نداشت .

هرکه سازد زین جهان آب حیات                زو ترش از دیگران آید ممات

کار می کن تو به گوش آن مباش               اندک اندک خاک چه را می تراش

همچو چه کن خاک می کن گر کسی            زین تن خاکی که در آبی رسی

گر رسد جذبه ی خدا آب معین                   چاه ناکنده بجوشد از زمین 

هم به اصل خود رود این خد وخال              دایماَ درآب کی ماند خیال

جمله تصویرات عکس آب جوست              چون بمالی چشم خود  خودجمله اوست

هم زلطف عکس آب با شرف                    پرده شد برروی آب اجزای کف

زندگی درمردن و درمحنت است                 آب حیوان در درون ظلمت است

 آب دریای معانی می فروشند آب دنیا می خرند از برای کشت خود چون من والسلوی طالب بسیار داشت ، همچنین یازده برادر  حضرت یوسف  آن آب معنی را به چاه انداختند  تا ازجوی آب دنیایی شوند بهره پذیر آب دنیا حقد وحسد و رشک داشت .

جسمها چون کوزه های بسته سر               تا که در هر کوزه چه بود آن نگر

کوزه ی آن تن پر از آب حیات                   کوزه ی این تن پر از زهر ممات

گر به مظروفش نظرداری شهی                 ورنه ظرفش بنگری تو گمرهی

گرببینی محرمی گو سر جان                     گل ببینی نعره زن چون بلبلان

چون ببینی مشک پر مکر ومجاز              لب ببند وخویش را چون خنب ساز

دشمن آب است پیش او مجنب                  ورنه سنگ جهل او بشکست خنب

نان که سد ومانع این آب بود                   دست از آن نان می بباید شست زود

ای تو میر آب ومن مستسقی ام                مستقاث المستقاث ای ساقی ام

آب می خواهی دهی گندم دنیا که تا نانش کنی ، آب می خواه که تا بر دل دهی جانش کنی ،گرتو باشی همره وهمرای پیرت ای عزیز تسلیم باش ، میل خود را تو مبین خود را مخواه ای خواجه تاش

اختیار خود به دست پیر ده                  بی رضایش در جهان گامی منه

باش چون مرده به دست مرده شو           تا بگرداند ترا او سوبسو

هر چه فرماید مطیع امر باش                توتیای دیده کن از خاک پاش

او چو می گوید سخن تو گوش باش        تا نگوید او بگو خاموش باش

گر چه میداند تو راه صدق پو               گر چه میبیند مکن پنهان از او

قهر ولطفش را بجان شوبنده ای           باش پیشش بنده افکنده ای

گر بگوید:هر چه هستت نیست کن          یا بفرماید:که ده را بیست کن

با ادب میباش اندر پیش پیر                 هان مشو زنهار گستاخ و دلیر

خویش را هرگز از او بهتر مخواه          بشنو آخر نکته های شرط راه

گر براند از ارادت بیش شو                 ور بخواند با ادب در پیش شو

هستی خود نیست کن در پیش پیر          هان مکن روباه بازی پیش شیر

طالبان را نخوت و کبر و ریا               از خدا و اولیاء سازد جدا

با ادب بتوان وصال دوست یافت            اندرین ره بی ادب نتوان شتافت

با ادب دیدن توانی روی دوست             بی ادب نتوان شدن درکوی دوست

پیر رهدان هر چه می فرمایدت             گر خلاف او کنی کی شایدت

گر بگوید خویش در آتش فکن            اندرا خود را به آتش خوش فکن

چون نداری غش نخواهی سوختن         بلکه خواهی همچوزر افروختن

قُلْنَا یَا نَارُ کُونِی بَرْدًا وَسَلَامًا عَلَى إِبْرَاهِیمَ : گفتیم: ای آتش! بر ابراهیم سرد و بی آسیب باش  اللّهم صلّ عَلی محمدأ وَآل مَحمّد کماصَلّیتَ علی ابراهیمَ وآلَ اَبراهیم اِنک حَمیدً مجید .

پرورد در آتش ابراهیم را              ایمنی روح سازد بیم را

ازسبب سوزیش من سودایی ام      درخیالاتش چو سوفسطایی ام

 برهوشمندان راه شریعت وپیروان طریقت ورهروان کوی حقیقت مخفی و مستورنبوده ونیست که بعد از حصول  أَلْعِلْمُ نُورٌ یَقْذِفُهُ اللّه‏ُ فِى قَلْبِ مَنْ یَشآءُ  علم، نورى است که خداوند به قلب هر کس که بخواهد مى افکند . که بعداو رهنمایی وارشاد دیگران را بعهده گیرد . افرادیکه لیاقت ارشاد دیگران را دارند کسانی هستند که قدرت برترقی وعروج دادن افراد را دارا میباشند . یعنی دارای دساتیر باطنیّه بوده تا به دیگران کمک نمایند وتا چهارطبع مختلف آنها به اعتدال رسیده و نفس آنها بعلوّ وقرب حضرت حق مایل گردد .

هم چنان کزچهارطبع مختلف         شدتنت هم معتدل هم متّصف

جانت را عشقی بباید گرم گرم        ذکر را رطب واللسانی نرم نرم

زهد خشکت باید وتقوی ودین       آه سردت باید از بردالیقین

تا چه گرم وسرد وخشک وتر بود   اعتدال جانت نیکو تر بود

روزبه در بیضای فارس متولد گردید.اودر سال اول هجرت مشرّف به دین مبین اسلام شد وحضرت رسول اکرم نام اورا سلمان نها د وابوایوب انصاری پیر دلیل وی گردید .او بعد ازوفات حضرت رسول الله وشهادت اویس قرنی در جنگ صفّین از یازده نفری بود که بربیعت حضرت مولا مولی الکونین امیرالمومنین علی ولی الله (ع) باقی واستوارماندند .

حضرت(سلمان) فارسی ، حضرت جندب بن جناده(اباذر) ، حضرت (عمار) یاسر نخعی ، حضرت (مقداد) بن اسودالکندی ، حضرت ( کمیل )بن زیاد، حضرت (رشید هجری ) شامی ،حضرت (محمد)ابن ابابکر، حضرت (مالک) بن اشتر نخعی ، حضرت (قنبر)بن نحاجا شیرحبشی ،حضرت صهب انطاکی (حذیقه یمانی ) ،حضرت (حسن بصری)

گشت چون (سلمان) محمود پاطلی        از دل وجان طالب مولا علی

چون که او خود کعبه مقصود بود       باز(روشن) طالب محمود بود

سراج طالب ومرید سلطان محمود سلمان فارسی بوده و روشن علیشاه نام میگرید. او سرسپرده حضرت سلطان عشق گردیده و دررکاب آن حضرت شهید می گردد . 

باسل رومی که طالب و مرید روشن  بود قاهرقوس نام گرفته و سرسپرده امام سجاد گردیده او نعش بی سرروشن را درمیان شهیدان می جوید.

طالبش( قاهر) چه مخبر می شود          رو بسوی نعش بیسر میشود

درمیان کشته ها گردد بسی               کی شناسد نعش بیسر را کسی

این ره فقر است هرکس عازم است      برفقیران یک نشانی لازم است

 کسوت از آن روز بگرفته قرار                  تا بداند هر فقیر خاکسار

کسوت شروع ومقدمه ورود به درجه ارشاد وشیخیت است . شرط شیخی عالم بودن به کتاب خدا ودانا بودن به سنّت رسول الله است. شیخ صاحب مجاهدت ومشاهدات و دارای هوش عالی و فراست واهل تصرف باشد وصاحب نظراست .

ای بیخبر ازسوخته وسوختنی         عشق آمدنی بود نه آموختنی

شیخ نه جهانی داند ونه در جهانی ماند . اگر در مقامی مانده درس درویشی را درست نخوانده واسب همّت ازجوی تعیّنات نجهانده .  

کسوت را درویشی عطا کند که مراتب طریق راطی نموده وبه کعبه مقصود ره یافته باشد . مراتب اهل طریق بشنو و هرکس را با این علامت یافتی با او بسلامت برو.

عاقل : تمیز دهد وازخطرات بقوت پرهیز رهد . بیخبر نپوید ، بی ثمرنگوید . 

عارف: بچشم وجودنگرد وراه به بینش سپرد.خلاف نبیند، باعتراض ننشیند.

سالک: راه خودرا رود وکِشته خودرا درود.بایمین ویسارش چکار،باهمه همراه واز همه برکنار.

فقیر: نه شادی دارد نه غم نه زیاد گردد ونه کم.هرچه داشت داد ،ازبهردزد چیزی ننهاد.

معرفت : حاصل نشود بخبرنقلی یا نظرعقلی .بلکه حصولش موقوف به نوری است که ازحق بدل آید. نُورٌ یَقْذِفُهُ اللّه وآن نشود مگربریاضات متعالیه ومجاهدات متوالیه وتجرد قوی از قیود هوی .

چون طالب ره شدی به تدبیر            دریاب نخست صحبت پیر

پیری طلب ای پسر که در راه           از بار خر تو باشد آگاه

پیری نه که مبتلای جاه است            آن پیر که مقتدای راه است

پیری که زخویش رسته باشد            پیری نه که پای بسته باشد

پیری نه که همچوسایه پست است      پیری که زنور عشق مست است

پیری که به اوج قاب قوسین            برگوشه چشم اوست کونین

پیری که چو در دلت نشیند              حال ازل و ابد ببیند 

چون بدرقه ی تو همّت اوست          اکسیر وجود صحبت اوست                                                           

 

      

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


  
  
   1   2   3   4   5   >>   >