سفارش تبلیغ

گوشی سه سیم کارته با تلویزیون
شهر حدیث
کسی که در حال جستجوی دانش مرگش در رسد، در حالی خدا را ملاقات می کند که میان او و پیامبران جز درجه پیامبری فاصله ای نباشد . [پیامبر خدا صلی الله علیه و آله]
لوگوی وبلاگ
 

آمار و اطلاعات

بازدید امروز :19
بازدید دیروز :30
کل بازدید :22951
تعداد کل یاداشته ها : 31
93/5/9
7:56 ع
موسیقی
مشخصات مدیروبلاگ
 
محوعلیشاه[0]
درصورت مشاهده ایرادات شرعی و فقری اعلام فرمائید تا اصلاح گردد

خبر مایه

هوحق یاعلی مدد

اَلحَمدُ لله الّذَی جَعَلَ کَمالَ دینهِ وَتَمامَ نِعمَتِهِ بِوِلایَةَِ اَمیرِالمُؤمِنینَ عَلِیّ بنِ اَبیطالِبٍ عَلَیهِ السّلامُ



  
  

                                              هوالحق   

ای محو راه گشته ، ازمحو هم گذرکن               چشمی زدل بر آور ، درعین دل نظرکن

دل آینه ست چینی ، با دل چو همنشینی             صد تیغ اگر ببینی ، هم دیده را سپر کن

دانم که برشکستی ، تو محو دل شدستی            درعین نیست هستی ، یک حمله دگر کن

چون شد گرو گلیمی ، بهر دُر یتیمی                 با فتنه عظیمی تو دست درکمر کن

از ما نماند برجا جان از جنون وسودا               ای پادشاه بینا ، ما را زخود خبر کن 

      ای شاه هرچه مردند ، رندان سلام کردند       مستند ومی نخوردند ، آن سو یکی گذر کن

ساز از پیر است و رقص از تو برخیز وبرقص ، ای فقیرحق رقص آنجا کن که خود را بشکنی ،  تو بساز او برقص . ساز پیر آنست که از ریش شهوت تو پنبه برکنی ، تو برقص . رقص و جولان برسر میدان کنند ، رقص اندر خون خود مردان کنند ساز خود بشکن برقص . چون رهی از دست خود با ساز پیر ، چون جهی از نقص خود با ساز پیر، پس بساز او برقص.تا شوی خالی زخود تا پر از او ، تا گذاری تو خودت را و مانی در او تو برقص .

چون شکسته می رهد اشکسته شو          امن در فقر است اندر فقر رو

ای خنک آن را که ذلت نفسهَ                  وای آنک از سرکشی شد چون که او

چون نمردی ونگشتی زنده زو                یاغیی باشی به شرکت ملک جو

چون بدو زنده شدی آن خود ویست         وحدت محضست آن شرکت کیست

مهتری نفتست و آتش ای غوی              ای برادر چون به آتش می روی 

 

 

 

               شتران مست شدستند ببین رقص جمل        ز اشتر مست که جوید ادب وعلم وعمل

           علم ما داده او و ره ما جاده او                 گرمی ما دم گرمش  نه زخورشید حمل

            ما در این ره همه نسرین وقرنفل کوبیم     ما نه زان اشترعامیم که کوبیم وحل

           شتران وحلی بسته این آب وگلند             پیش جان ودل ما آب وگلی را چه محل 

               دم اوجان دهدت روز نفختُ بپذیر             کاراو کن فیکون ست نه موقوف علل

            ناقة الله بزاده به دعای صالح                   جهت معجزه دین ز کمرگاه جبل

            سوی مشرق نرویم وسوی مغرب نرویم       تا ابد گام زنان جانب خورشید ازل 

             صِبغة الله وَمَن اَحسنُ مِن الله صِبغةً : رنگ کردنی از خداوند است کیست نیکوتر از خدا در رنگ کردن

                 ای عزیزم آدم آخر زمان گشتیم در دنیا شدیم اشی مشی ، آمدیم در این جهان ما ناگهان ، افتاده ایم در حوض نقاشی . نقش ما از دست نقاش ازل چون ثبت شد ، نقش ما گشته تمام نقشها اندر جهان ما نبودیم با خود بوده ایم اندر بیهوشی . ما به لطف حق درون آب این دریای دنیا ها  نمی گردیم خیس ، ما درون کوره راهها برون نمی گردیم گم اگر داریم هوشی . ما زمیراث پدر آن می بریم که بود اندر رضای حق ،  گر نه با رنگ  سیاهیها ما ناخوشیم اگربهرخیلی کسان باشد خوشی .

هیچ رنگی تو زدنیای دنی در خود نگیر ، تا که رنگ حق شود در تو جای گیر ، رنگ بیرنگی بود رنگ خدا ، تو پذیر آنرا بخود ایدل خود آ . 

              برکناری شو ز هر نقشی که آن آید پدید         تا تو را نقاش مطلق زان میان آید پدید

             بگذر از نقش دو عالم خواه نیک وخواه بد            تا ز بی نقشیت نقشی جاودان آید پدید

             تو زچشم خویش پنهانی اگر پیدا شوی                در میان جان تو گنجی نهان آید پدید

             تو طلسم گنج جانی گر طلسمت بشکنی             زاژدها هرگز نترسی گنج جان آید پدید

             ای دل از تن گر برفتی رفته باشی زآسمان            در خیال آسمان کی آسمان آید پدید

              جز خیال چشم تو هرگز نبیند از جهان                 از خیال جمله بگذر تا جهان آید پدید

آنقدر از پیر گفتیم ، از نشان بی نشان پس پیر کو ، ما همه کاهیم روی آب و او دُراست اندرقلب کوه ، پس بشو توکوه  در دلت او را بجو .تو بگرد دنبال او اندر کوه بکوه ، تو بشو دنبال او اندر جستجو ، این کلام حق شنیدی چون خلایق نافرمانتر شدند ، آب معرفت فرو ترمی رود اعماقها ، کوه شو دردرونت اورا نما تو جستجو . تا شوی با پاکی واخلاص وبا لطف خدا درشبی تاریک ، با وجود خالصت در روشنایی روبرو .

  دلا تا نازکی ونازنینی                    برو که نازنینان را نبینی

           درین رنگی دلا تا تو بلنگی             نیابی در چنان تا تو چنینی

           در آیینه نبینی روی خوبان             که تا با خوی زشتت همنشینی

           تو زیبا شو ،که این آیینه زیباست     تو بی چین شو، که آیینه ست چینی

           مشو پنهان ، که غیرت در کمینست   همی بیند ترا کندر کمینی

           زخود پنهان شدی ، سر درکشیدی     ببستی چشم تا خود را نبینی

           بلب یاسین همی خوانی و لیکن        زکینه جمله تن دندان چو سینی 

ما نمی خواهیم عطای او لقاهش خوشتراست ، ما نمی خواهیم بقا در او فناهش خوشتراست . ما نمی خواهیم غیرمیل و حکم وخواسته اش ،خواسته اوو میل وحکمش خوشتر است . هرچه او جانان ما خواهد بخواهیم ، گر نخواهد ما نمی خواهیم  نخواهیم خوشتر است . یار ما جانان ما او است دیار ما خود اوست ، ما نمی خواهیم یاری غیر او وبی اوغربت دیار ما خوشتر است . ما همه بیگانه با هم گشته ایم و یاری نداریم درکنار ، جای ما ویرانه ها درخرابه  گر گذاریم سر به آجر خوشتر است . صحبت از یار و دیار ومکنت ومال و منال دراین دوره وزمان خیلی خوش است ، هیچ آثار ندارد و نشانی پیرراه ما ای دل بنالی خوشتر است . داشتیم پیران حق را سالها اندر کنار ، لیک آثار و نشانی نیست ازآنها اکنون بر قرار این خوشتر است ؟


   تو ماهی ،ما شبیم ، ازما بمگریز          که بی مه شب بود دلگیر وتاری

             توآبی ما مثال کشت تشنه                   مگرد از ما، که آب خوش گواری

             بپاش ای جان درویشان صادق             چه باشد گرچنین تخمی بکاری ؟

           بتو درویش وبا غیر توسلطان              زتو دارند تاج شهر یاری

           منم نای تو ، معذورم درین بانگ           که برمن هر دمی دم می گماری 

 

 

 

             آن مطهّرغیر عشق جلوه حق اهلبیت عشقی نداشت، میرمصباح همچو مشکات با زجاجه حجت حق خوشتراست  یا حسین ابن علی بگشای درمصباح خود دست ما بگیر ، مانده ایم در این دیار غربت و بی یار و رهنما عشق تو ما را خوشتر است .

 در غارفتم چون دل ودلدار حریفند                دلدار چو شد ای دل ، درغارچرایی ؟

          آن شاه نشدلیک پی چشم بد این گو               گر شاه بشد مخزن اسرار چرایی؟

           گربیخ دلت نیست در آن آب حیاتش              ای باغ ، چنین تازه وپر بارچرایی ؟

           گر راه نبردست دلت جانب گلزار                  خوش بو وشکر خنده ودلدار چرایی ؟

           گر دیو زند طعنه که خود نیست سلیمان          ای دیو، اگر نیست تو درکار چرایی ؟

           ای مریم جان گرتو نه حامل عیسی               زان زلف چلیپا ، پی زنار چرایی ؟   

 


  
  

                                                 هوالحق 

صنع بی صورت بکارد صورتی                            تن بروید با حواس وآلتی

تاچه صورت باشد آن بر وفق خود                         اندر آرد جسم را در نیک وبد

صورت نعمت بود شاکر شود                                صورت مهلت بود صابر شود

صورت رحمی بود بالان شود                               صورت زخمی بود نالان شود

صورت شهری بود گیرد سفر                               صورت تیری بود گیرد سپر

صورت خوبان بود عشرت کند                             صورت غیبی بود خلوت کند

صورت محتاجی آرد سوی کسب                          صورت بازو وری آردبه غضب

این زحد واندازه ها باشد برون                            داعی فعل از خیال گونه گون

بی نهایت کیشها و پیشه ها                                جمله ظل صورت اندیشه ها

برلب بام استاده قوم خوش                                 هریکی را بر زمین بتن سایه اش

این صور دارد زبی صورت وجود                         چیست پس بر موجد خویشش جحود

اهل راه عشق در طریقت همچو زنبوران درباغ معرفت شهد گلها می مکند ، تا عسل ها از برای خود و یاران طریقت ساخته و پرداخته .

اهل بی راهه و ضلالت چون عنکبوتان از باغ گلها سم ها را می مکند ، تاغذایی یافته و فضا را بهر اهل راه پاک وپاکیزه ساخته و پرداخته .

 گرتواهل راه هستی ره نما باروشنی عنکبوتان را باکردار خویش ، تاکه یابند راه را و طالب شوند شهد گلها و باز گردند از راه خویش . سرزنش ها را ول کن سرزنش برخود رواست ، سرزنش بر دیگران ای اهل راه از من شنو که نارواست . هرکه رابینی شکایت می کند ، از درون خود حکایت می کند . جز خودت را ای عزیزم تو ننما داوری ، داوری بگذار تو خلایق را ره بنما می کن یاوری . هرکسی هرجا که هست این را بدان که درتصویر کل جایش سزاست ، مار باشد  مورباشد یا که زنبور عسل یا عنکبوت آن جایگاه اورا رواست  .

  کی زجهان برون شود جزو جهان ؟ هله بگو       کی برهد زآب  نم ؟ چون به جهد یکی ز دو ؟

هیچ نمیرد آتشی زآتش دیگر ای پسر             ای دل من زعشق خون ؛خون مرا بخون مشو .

چند گریختم نشد سایه من ز من جدا                 سایه بود موکلم ، گرچه شوم چو تار مو .

نیست جز آفتاب را قوّت دفع سایه ها                بیش کند ، کمش کند ، این تو زآفتاب جو .

ور دوهزار سال تو درپی سایه می دوی                آخر کاربنگری تو سپسی وپیش او .

جرم توگشت خدمتت ، رنج توگشت نعمتت         شمع توگشت ظلمتت ، بند توگشت جست وجو .

سایه و نور بایدت هر دو بهم  ، زمن شنو              سربنه و دراز شوپیش درخت اتقوا .

چون ز درخت لطف او بال وپری برویدت            تن زن چون کبوتران ،باز مکن بقربقو .

چغز در آب می رود ، مار نمی رسد بدو              بانگ زند ، خبر کند ماربداندش که کو .

چغز اگر خمش بدی ، مارشدی شکار او             چونک بکنج وارود گنج شود جو وتسو .

گنج چوشد تسوی زر، کم نشود بخاک در        گنج شود تسوی جان ، چون برسد بگنج هو.

حضرت حق فرموده آدمی را : تو ای آنکسی که ما تو را ازهمه کون ومکان بگََََُزیده ، بگذاشته ما را تو وخود دوست شده و در خود نگریده .آدما : از تو سازم جهانی پر از آدم چو مگس با نورم ، بدهم فر همایی چو عنقا مگسی راکه شود بگَزیده .

این جهان خود حبس جانهای شماست         هین روید آن سو که صحرای شماست

این جهان محدود آن خود بی حد است         نقش وصورت پیش آن معنی سد است

روح می بردت   سوی چرخ بریــــن          سوی آب وگل شدی در اسفلین

چند گویی من بگیرم عالمی                    این جهان را پر کنم از خود همی

آخر آدم زاده ای محوی ناخلف                  چند پنداری تو پستی را شرف  

تو خود را و من خود ، ول کن و درحق درآمیز ، ز دنیای دنی و فکرتش ای دل بپرهیز ، که تا خودرا ، مجازت را می باشی تو لبریز ، خود معنی ، حقیقت از تو می دارد ، سرش پای گریز  ، رسان خود را به بوی گل ، بروازکوره رای پشت دل، اندر گلستان جان و جانانه ، زصورت بگذرو گشت چمن زار رنگ و بوی، چرا ول می گردی تو دُر دانه .

برآنم کز دل ودیده شوم بیزاریکباره           چو آمد آفتاب جان نخواهم شمع واستاره

دلا نقاش را بنگرچه بینی نقش گرمابه     مه وخورشید را بنگرچه گردی گرد مه پاره

نهادی سیربربینی نسیم گل همی جوئی     زهی بی رزق کو جوید زهربیچاره ی چاره

اگرمخموراگر مستی ببزم او رو ورستی   که شدعمری که درغربت زخان ومانی آواره

مگرغول بیابانی ره مدین نمی دانی        که فوق سقف گردونی تراقصراست ودر ساره

زهی سلطان زهی نجده سری بخشدبیک سجده       اسیراوشوی بهترکاسیرنفس اماره

زعلم اوست هرمغزی پرازاندیشه وحیله زلطف اوست هرچشمی که مخمورست وسحاره

خری کودرکلم زاری درافتاد ونمی ترسد      برون رانندش از حایط بریده دم ولت خواره

بپیشت دست می بندد ولیکن برتومی خندد         بگورستان رووبنگرفغان ازنفس اماره  

خلقت دنیا از وجود حضرت آدم شده ، درهماندم که وجودش گشت از خالق جدا . خلقت آدم که حضرت حق باریتعالی آنرا نمود ، دم در او در بست تا با او بماند آن گدا . نور حق تابید و سوّیتُ فی نفخت دمید در آدم و او گشت خلق و با حق روبرو . رو بر تابیده آدم پشت او با حق زغفلت و رویش ماند اندر سایه اش با حق شده او پشت ورو . سایه آدم شده دنیا و میلش وگشته او در سایه خود حق را اندر جستجو . درپی حق گشته طالب اندرسایه ها نورش را دیده در تنگنا گفته لا اله مانده او بی گفتگو . تا که خضرش رهنمون شد آنکه پشتش بود دنیا و رویش سوی حق آینه شد انا الیه راجعون با حق نموده الا الله اورا روبرو .

هم آگه وهم ناگه مهمان من آمد او          دل گفت که : کی آمد ؟ جان گفت مه مهرو .

اوآمد درخانه ، ماجمله چو دیوانه           اندرطلب آن مه ،رفته بمیان کوه .

اونعره زنان گشته ازخانه که اینجایم       ماغافل ازاین نعره، هم نعره زنان هرسو .

آن بلبل مست ما برگلشن ما نالان           چون فاخته ماپران فریادکنان کوکو.

درنیمه شبی جسته جمعی که چه ؟ دزدآمد    وان دزدهمی گوید : دزدآمد وان دزد او.

آمیخته شد بانگش با بانگ همه زان سان    پیدا نشود بانگش درغلغله شان یک مو .

و هو معکم یعنی با تست درین جستن       آنگه که تو می جویی هم درطلب او راجو .

نزدیکتر است از تو باتو ،چه  روی بیرون  چون برف گدازان شو ، خود را تو زخود می شو .

ازعشق زبان روید جان را مثل سوسن      می دار زبان خامش ، از سوسن گیر این خو .

روز اول چون که حق پرسید آدم را بگو من کیستم ، آدم در حق نگریست . انت ربی زد و حق گفت ملائک را  ، کنید تعظیم  او را و احسنت وجودش که غنیست . بعد آن حضرت آدم می خواست بداند که خودش کیست و وجودش چه کسیست . هرکسی و هرچیز که خودش را تصوّر بنمود دید که نیست . در همه دوره خلقت در همه عمر بهر صورت و شکلی که زیست . حق فراموش شد از خاطر او چونکه در خود نگریست . حق چو زد لطف بزرگش به آدم و گزید صورت خود آدم و آدمی زاده ندانست چه کسیست . دیده خود بین خدا بین کی شود نه خدا دید و نه خود را و بسیار گریست . رو برتافت زخداوند کریم چون زحق بود ماند در تاریکی و دورشد تا بداند حق تعالی چه کسی و خودش را بفهمد که کیست .

گل گفت مرانرمی ازخارچه می جویی؟     گفتم که:درین سودا هشیار چه می جویی؟

گفتا که ؟ درین سودا دلدارتو کو ؟بنما      گفتم: نشدی بی دل، دلدارچه می جویی ؟

گفتا: هله مستانه ، بنما ره خمخانه          گفتم که : برو طفلی خمار چه می جویی؟

گفتا:زچه بیهوشی؟بنمای چه می نوشی؟   گفتم:بروای مسکین،هش دار،چه می جویی؟

گفتا که :چه گلزارست، کزوی نرسد بوئی؟ گفتم:اگرت بونیست،گلزارچه می جویی؟

گفتاکه: وفاجویان، خوابیست که می بینند   گفتم که: خیال خواب ، بیدارچه می جویی؟

از فراسوی زمان وهم مکان ، از فرا سوی خواسته و داشته ، فراسوی هستی ونیستی وبود و بودنی ، بود تنها حضرت پروردگار . نور پاکش در غرابت سیر کرد، پروریده هم زمان و هم مکان و ماده ساخت او آینه تا خود را ببیند آشکار . درهمه اشکال و صورت اندر خلقتش درهمه  دوره وجا ومکان بیند صورتش رادر حجابها استوار .  بنده حق درک این مطلب کند و راز حق پنهان کند تا حق را ببیند آشکار.

به یوسف آن عزیز مصر دنیا گر رسیدی ای ذلیخای ( نفس اماره) دست می بُر . ز دنیای خود و خود خواه و خواهشها (نفس اماره) دست می بُر . که یوسف آن عزیز مصر دنیا خضر راهت پیر باشد ، که آن زیبا صفت بی عیب ونقص وعاشق حق پیر باشد. خودت را وقف یوسف کن ذلیخایی رها کن ، تورا او ره نماید که او رهرفته وره دان باشد.

ای برسر بازارت صدخرقه بزناری            وزروی تودرعالم هرروی بدیواری

هرذره زخورشیدت گویای اناالحقی            هرگوشه چومنصوری آویخته برداری

این طرفه که ازیک خم هریک زمیی مستند   این طرفه که ازیک گل درهرقدمی خاری

هرشاخ همی گوید:من مست شدم، دستی       هرعقل همی گوید:من خیره شدم، باری

گل از سرمشتاقی ، بدریده گریبانی            عشق از سر بیخویشی،انداخته دستاری

ازعقل گروهی مست،بی عقل گروهی مست    جزعاقل ولایعقل،قومی دگرند،آری

ماییم چوکوه طور،مست ازقدح موسی         بی زحمت فرعونی،بی غصه اغیاری

ماییم چومی جوشان،درخم خراباتی            گرچه سرخم بستست ازکهگل پنداری

ازجوشش می کهگل،شدبرسرخم رقصان      والله که ازاین خوشترنبود بجهان کاری

گر تو اهل راه هستی  صورت حق را درون خلقتش آدم ببین ، تو خودت را بنده حق و اقوام آدم را خداوندان ببین ، حضرت حق در وجود آدمی گر لباس لطف پوشد همچو پیر راه حق بشناسمش زیبا ببین ، حضرت حق در وجود آدمی گر لباس قهر پوشد چون شرر بشناسمشس نیکو ببین ، چون بر ما در لباس قهر بارها آن خوش لقا باز آمدست رعنا ببین ، قهر او چون قهر لیلی  بشکند اوظرف مجنون چون به اوبودش میلی رمز عاشقی را هم ببین ، لطف وقهرش هردو زیبا قند ها در زهر اوست چون ندارد او تضاد این نقش ها در صورتش آدم ببین .

 

آن سنگ که زد به جام من فاش          زان کاسه سر شکستیم کاش

گرجام مرا شکست یارم                   آزردگی ای جز این ندارم

            کان لحظه مرا که جام بشکست                     آزرده نگشته باشدش دست


  
  

 

هوحق                                 

عشق بیکسو فکند پرده چواز روی ذات          شد زمیان غیر ذات جمله فعل وصفات

هر من ومائی که هست میرود اندرمیان          چونکه به آخر رسید سلسله ممکنات

دست زهستی بشوی تا شودت روی دوست       جلوه گر از شش جهت گرچه ندارد جهات

همرهی خضرکـــن در ظلمـــــات فنا                ورنه بخود کی رسی در سر آب حیات

هرکه بلعل لبش خضرصفـــــت پی برد              یافت حیات ابد رست ز رنج و ممات

سر بارادت بنـــــه درقدم رهــــــــروی              کزسخن دلکشش حل شودت مشکلات

چون فنا در پیر حق  آن خضر گشتی ، ویکی با او ، شوی با حق یکی . آینه چون پاک شد حق می کند جلوه در او ، آن یکتا و واحد و یکی . حضرت حق  آن وجود بی نهایت و فراسوی مکان و هم زمان ، نگنجد او اندر خلقتش . خضر چون آینه را صیقل نموده دربدایت و اندر حدود ، حق کند  عکس رُخش جلوه گری درخضر اندر خلقتش .

منظرحق دل بود در دو سرا                     که نظر در شاهد آمد شاه را

عشق حق و سر شاهد بازی اش               بود مایه ی جمله پرده سازی اش

پس از آن لولاک گفت اند لقا                     در شب معراج شاهد باز ما

ای یرانا لا نراه روز وشب                       چشم بند ماشده دید سبب

هین زما صورتگری و جان زتو                 نه غلط هم این خود وهم آن ز تو

بی دلی آنست :

اگر دل پاک شد از ما ومن ، دگر برجا نماند . بجای خود او جان را زحق بر جا نشاند . شیشه دل از غبار و بازتاب  کردارها و اعمالها آینه شد . آینه گر پاک شد وصیقلی بی کدورت چون شیشه شد . نورحق از آن بگذرد بی انکسار وشیشه دل را نباشد اختیار . جان شود اندرمیانه جای او ونوربخشد آن خورشید جان ودل یعنی ماه جان شد برکنار . دل که اندر وی ز سالک جای دارد هویت و نام ونشان و ما ومن وخواسته و داشته چون بایگان . دل که شد از دست و جان افکند نور، نه ملک ماند ونه ملکوت ، نه نام ونشان . دل که باشد سایه جان چونکه شد از دست وجان آمد ،  سایه دوم بجای سه نشست . چون قبا از بر سالک چاک گردید و فتاد ، لاجرم باپوشش زیرینه تر آن پیرهن باید نشست .

هرکه ازتن بگذرد جانش دهند                هرکه جان درباخت جانانش دهند

هرکه در سجن ریاضت سرکند                یوسف آسا مصر عرفانش دهند

هرکه گردد مبتلای درد هجر                  ازوصال دوســـت درمانش دهند

هرکه نفس بت صفت را بشکند               در دل آتش گلستــــانش دهند

هرکه از ظلمات تن خود بگذرد               خضرآســـــا آب  حیوانش دهند

هرکه بی سامان شود در راه عشق         در دیار دوست سامانش دهند

هرکه چون عاشق به بیسو راه یافت       سرّاَلقَلبُ عرش رحمانش دهند

به هرچیزی که چسبیدی ، اگر دنیائیست  زودتر تو رها کن .  به پیمانها ی راه حق و ربانی ، چسبیده دو دستی تو وفا کن . دلت را تو نگهدار از خواهشها وعلایق ، شود دیدار حق را او لایق . هرآنچه نفس کافر کیش فرمود ، بسنجش او را با آئین طریقت تا باشد مطابق . 

چرا گردی تو هرزه  بی خودی اطراف  بازار ، بجوی خود را که گم کردی در آن دشت و چمن زار . تو گم کردی حقیقت را درونت ، چرا می جویی او را در برونت . تو از اسباب بگذر مسبب را به جا نه ، رسی اندر مسبب ساز و حالت تا شود به .هر آنچه داده ات دنیا از تو پس بگیرد ، مگر حق را که حق در تو نمیرد . چشم حق بین بیند او انوار حق ، دیدهَ خود بین کجا بیند زحق . زیر پا بگذار خود را تا که از تو بگذرند ،  گر روی بالای سر؛ از تو سررا برکنند .

چون زحس بیرون نیامد آدمی                      باشد از تصویر غیبی اعجمی

            دل زدانشها بشستند این فریق                      زانکه این دانش نداند آن طریق

            دانشی باید که اصلش زان سراست               زانکه هر فرعی به اصلش رهبرست

سالهای دور نقل میکرد یک فقیری ، از شیخی اهل راه، که نامش را می برد او، آفای غریب . که ز معنای طریقت واحوالات ربانی حق تعالی اورا رسانیده نصیب . چشمهای باطن او پرده های دنیا را نیکو می درید ، حال و احوالش که ازاو با زمزمه چون خروس بی محل به خلایق میرسید ، بابلندی صدای قوقولی قوقو ازخود بر رویش حجابی می کشید ، به چشم اهل دنیا آن عزیزعشق لیلایی ،مجنون می رسید .  لبش تر بود از می خوردن شب ، کلوخ خشک را مالیده برلب .شبی اطراف شهر در مجلس جشنی ، اهل راه طریقت اورا با دعوت کشیدن . که تا  از حال او وعشق اوحاصل شود شهدی چشیدن . در آن شب همه حضار سردم  در بالا دست مجلس نطق و مداحی نمودن . رسیده نوبت آقای غریب درپایین پای مجلس درخواست شد اورا که یادی زحق وذکری سرودن . مثنوی معنوی را باز کرد وشکر حق گفته خواندنش آغاز کرد . شخصی از مجلس که ناخشنود بود از او واز مثنوی بد باو گفته و رد شیخ آغاز کرد . مثنوی می خواند و حالش شد غریب ، حاضرین را درفتاد جزء آن ناخشنود سکوتی بس مزید . این چنین می خواند با صوتی دل انگیز وآخرین مصراع ز بیتش را چند بار تکراری  گُزید .

 هین کمالی دست آور تا تو هم                   ازکمال دیگران نفتی به غم

ازخدا می خواه دفع این حسد                     تا خدایت وارهاند ازجسد

مر ترا مشغولیی بخشد درون                    که نپردازی از آن سوی برون

جرعه ی می را خدا آن می دهد                 که بدو مست از دوعالم می رهد

هست می های شقاوت نفس را                  که ز ره بیرون برد آن نحس را

هست می های سعادت عقل را                   که بیابد منزل بی نقل را

خیمه گردون زسر مستی خویش                 برکند زآن سو بگیرد راه پیش

هین به هر مستی دلا غره مشو                 هست عیسی مست حق خر مست جو

هست عیسی مست حق خر مست جو          هست عیسی مست حق خر مست جو.

صدای عرعر خر راکه تدریجأ بلند شد ،اهل مجلس جمیعأ می شنید . ولی گشتن در اطراف منزل خری بینن کس ندید . صدای عرعر خر، از دهان شخص ناخشنود بود ، نور حق از باطن شیخ غریب به اذن الله ، ظاهر آن شخص ناخشنود ازاو،  را می درید ،  وتا وقتی در مجلس حاضر بود آقای غریب،  صدا خر نمیشد قطع از آن شخص ، همه ی حاضران آن حال رادیده  و صدا رامی شنید .

صورتی کان بر نهادت غالب است               هم بر آن تصویر حشرت واجب است

پیشه ها وخُلق ها همچون جهیز                 سوی شخص آیند روز رستخیز

تو زآدم خلیفه ای به گهر                           قُوّت خویش را بفعل آور

آدمی را میان عقل وهوا                           اختیارست شرح کرّمنا

آدمی را مدار خوار که غیب                      جوهری شد میان رَسَتهَ عیب

گِل ودل  دان سرشته آدم                           این برآن  آن برین شده درهم

هرچه جز مردمند یک رنگند                      یاهمه صلح یا همه جنگند

روح انسان عجایبیست عظیم                     آدم از روح یافت این تعظیم

بُلعجب روح  روح انسانیست                      که در این دیو خانه زندانیست

گاه با امر سوی حق یازد                          گاه با خلق خالکی بازد

ازپی گندمی درین عالم                             چند باشی برهنه چون آدم

بهر گندم توروح رنجه مدار                       کادم ازبهر گندمی شد خوار

 

درهمه کون ومکان حق درون آدمی خود را نهاده ،  با نفختُ فِی مِن روح  ، با ذاتش به همرای صفات . در درون خود ، درون آدم  کامل بجو حق را اگر خواهی نجات . در درون اولیاءالله آن نورحق آن نفخه اش ، می زند فریاد که ما را بیاب . از دوعالم مانده ای هم از برون هم از درون ، آدما  دریاب حق را تو نگشتی رد باب . در درون خود اگر کم رنگ دیدی تو فقیر  آن نور را ، در درون آن عزیزان اولیاءالله بجو . نورشان نور درونت را کند پر رنگتر ، نور حق ، قلب زنگاریت را صیقل زده آنرا کن جستجو .

تا بکی گردی پی دنیا و کسب گندمش ، اندکی هم در درونت رو تا با حق شوی و همدمش ،خداوندا در این خاکی سرا تو راه بگشای  ، ز نفس مکر اندیش و کافر کیش ما زُنّار بگشای .

تو مردم بین که چون بی رای و هوشند                     که جانی را به نانی می فروشند

عشق آینه بلند نور است                                       شهوت ز حساب عشق دور است

عشقی که زعصمتش جدایی ست                             آن عشق نه شهوت هوایی ست

با عشق کجا غرض بود راست                                عشقی که غرض نشت برخاست

هر سخنی کز ادبش دوری است                              دست بر او مال که دستوری است

 

حق تعالی با عنایاتش نَفَختُ فِیه مِن روحی در گِل آدم دمید ، آدمی تصویر حق شد با تمامی وجود . اینکه می بینی تواین دنیا را با دید خود ،  دنیا هست تصویردرون تو می کن خالق را سجود .

در برون از آدمی دنیای ناسوتی و صورت  کهکشانها و کواکب گویند خلق صغیر یا دنیای اصغر است، دردرون تُست عالم های روحانی وآسمانهای معنایی که خلق اکبرست . اینکه می بینی تو دنیای بیرونت را با محتوی یا بیهوده ، آن تصویر معنای درونت  هست  ، پاک کن دنیای خود اندر برون تا پاک گردد در درون هرچه هست تشخیص تو تعریف توست .

 آنکه می بیند او دنیا را در وجه کمال در بیرون  خود ، قطب زمان آن تصویر حق آن حجّتش  تصویر اوست . آنکه حق بنهاد کلّ معنا  را با وجه کمال  اندر درونش با نفخه اش حق را در وجه کمال تصویر اوست .

 هرچیزی در برون از خود  می بینی ، بود عکس و تصویر درون  ، حق ساخته .  در برون از خود نمودی آن امانتها را با اعمال خود تصویر ها پرداخته . اینچنین است دنیای ما تیره و تاریک ، پس طالب شویم از نور حق در حجّتش از نور او . نور او از قرب حق تا غرب ما اندر طبق ، نیست کس را که گیرد نور او از نور مولا حجت ابن الحسن درخلقت سبق .

            و آنچه نه از شرع بر آرد علم                                گر منم آن حرف درو کش قلم

     حضرت حق ازهمان دم صورت خود آدمی را خلق کرد ، آدمی سجده کنان ، ماند درجوار حق بی خود و بی مکان و بی زمان . تاکه فکری غیر حق زد آدمی را بر دل وجانش ، او وامانده از حق شد ، حق تعالی خلق بنموده از نور وجود آدمی ، صورت آ دم دنیا را در زمان و درمکان . پس دنیا ، صورت آدم وحق ازنورخود ساطع نموده از وجود آدمی درکمال و قرب حق . ما در آن دنیاکه صورت انسان کامل بود ، ساختیم دنیای خویش اندر تضاد و همراه زمان و بامکان ، بعد نفس پاک آدم اول راتا اسفل کشیده نفس اماره ، او شده خود خواه وخودبین دورگردیده زحق .

حاج محمود درخصوص موانع و سدبزرگ وارد گردیدن سالک  به درون خود به ذهن اشاره می نماید . که با استفاده از حافظه وخاطرات  باز مانده از اعمالها و کردار ها وگفتارها ، ذهن او بر وجود باطنیش یعنی بر دل او پرده می کشد . احساسات و حواس نیز کمک بزرگی در این مورد به ذهن می نمایند . عواملی مانند ترس از مرگ و بیماری وفقدان امکانات دنیایی وفقر مالی را القانموده و دنیای خارج و جدا  از درونی را استقرار وتداوم می بخشد وبدینوسیله  ذهن از فرو ریختن خود با قدرت بسیار جلوگیری می نماید .

ودائما گفتگوی درونی با خود را در سطع درون برقرار نموده وازهمه عوامل دنیا بهره گیری مینماید تا در صدر وجودی انسان دنیایی باقی بماند . ذهن با ایجاد آرزوها و خواهش ها و جاه طلبی ها و داشتنها کمک می گیرد .

از اعمالهای تکراری و عادتهای بی پایان و خصوصیات جسمانی کنترل آدمی را در دستان خود می گیرد . وجود حقیقی نیز با رابطه مستقیم خود با انوار الهی  وعشق حجاب سوز حق سعی نموده پردهای ذهن را فرو ریخته و از حاکمیت باز دارد .  

 

 

 

 


  
  

«هوحق»             

گفت ابلیس : من از آتشم و او از خاک ، من چرا سجده کنم خیر؛ اینگونه خطاب . حضرت حق ندا کردبه ابلیس وفرمود به آن نفخه من سجده نما ، تصویرم . چونکه فرمان نبری رانده شوی از پیشم . آدم است او به همرای دمم ، امتحان کن تواو راکه ببینی تو دمم در خویشم . مهلتش داده خدا تا که آدم  را بشناسد و ببیند ابلیس و به آن آیت حق ، آن تصویر سجده کند . آدما پاک بدار آینه را ،  صیقل کن ، که خداوند جهان ، جاودان در تو تجلی بکند . نه که ابلیس در آن آینه گرد انگیزد وترا دور ز حق واهبطو اندازد  ونمایی تو او را سجده . نه که ابلیس ترا سوی خودش انگیزد وترا درپی خود ، در ره خود اندازد ، ننماید ترا ای آدم ، او سجده . 

یک بیک ما هرکدام در کارخلقت ، آدم بوده ایم . با غبار و تیره گی ما هریکی ، خطاب اهبطو بشنوده ایم . درپی ما ابلیس هم خنده کنان دلشاد شد . چون گناهان با غبار و دوده ، بهر صید ما ، او را دام شد . نور حق در اندرونم ، در دلم پوشید ابلیس لعین ، و خود آنجا نشست . قلب ها را تیره کرد و بت ها  ساخته وپرورید و آدم را شکست .     

 سروری چون شد دماغت را ندیم        هرکه بشکستت شود خصم قدیم  

زانکه خوی بد بگشته ست استوار     مورشهوت شد زعادت همچو مار

مارشهوت را بکش در ابتدا              ورنه اینک گشت مارت اژدها

لیک هرکس مور بیند مار خویش       توزصاحب دل کن استفسار خویش

کیست صاحبدل ؟ کسی اهل دلست  می تواندآنکه ارشادت کند ،  از سیاهی از گناهان از غبار غم تراپاکت کند ، از منیت از غرور و زشهوت او رها و رسته است ، او ز دنیای دنی و دون  ، هوای نفس او وارسته است ، جسم اوخاک است روحش پاک و نفسش خاکسار ، میشود او در کنارت چون پدر در رهنمایی غمگسار ، غیر این باشد خودت تنها برو تا نباشی دیگری را در گرو ، نفس شیطانت پیر حق بیند ، در جا افسرد ، غیر این باشد تو بگذار این راه و برو .

هر چقدری تو خودت را پاک سازی ، خوب تر چون بنگری ، پیر راه حق کند جلوه گری ، ورنه پیرت چون خودت در راه بینی ، دل دهی و دلبری ، هر کسی را لایق آمد پیرش از جنس او، هر کلاسی دارد مدرس ، میزان درس او ، درس خود را ارتقاع ده تا که یابی آن مدرس تا برد در کوی دوست . حضرت آدم کلاسش در ازل شد کوی او ودرس هم شد روی دوست . چونکه آدم دید از یک روزنه بیرون ، او ابلیس را ، درسش شد فریب از روی اوچونکه ازاو می چکید ، چون خطاب اهبطو رادر کلاس حق شنید، جان او شد دل ، دلش درتن ، در آن شیطان تنید .

سعی شیطان است بنماید به حق؛ اینکه آدم در نفس اماره خودبین و در اوهامش خداست ، سعی آدم این بود که بنده حق است خدا بین و در نفس مرضیه  همراهش خداست .

رَبِّ هَب لی حُکمأ وَاَلحِقنی بِالصّالحِن : پروردگا را عطا کن حکمی مراتا در رساند به شایستگان 26:83   

احمد که همیشه در کنار حاج محمود ساکت بوده وپرسش نمی کرد گفت درویش را عشق است . صاحبدل ؛ اهل دل ؛ دلدار کیست ودل چیست . حاج محمود لبخندی برلبانش که بسیارمعنی داربود نقش بست وگفت .

چشم آدم چون بنور پاک دید                 جان وسر نامها گشتش پدید

چون ملک انوارحق در وی بیافت          درسجود افتاد ودر خدمت شتافت

این همه دانست وچون آمد قضا            دانش یک نهی شد بر وی خطا 

دردلش تاویل چون ترجیح یافت            طبع درحیرت سوی گندم شتافت

چون زحیرت رست بازآمد به راه           دید برده دزد رخت از کارگاه

ربنا اِنا ظلمنا  گفت  و آه                      یعنی آمد ظلمت و گم گشت راه 

چند سالی بعد پرواز خیرالحاج مطهّرعلیشاه ، بودیم اندرجستجو، تابیابیم جلوه اش اندرمشایخ ، می گشتیم ازشهری بشهری کوه بکوه.

یک رفیقی گفت امشب مجلسی برپاست ، شام تا سوعاست تو با من بیا ، تابگردی با مشایخ اهل راه فقرو اهل دل توبیشتر آشنا ،بنده پرسیدم آن مجلس کجا باشد وشیخش کیست آندم جابجا ، گفت مجلس درمنزلی وشیخ بزرگی نشسته بر روی پوست تخت ونامش برد ؛ بعد ها دانستم ببو نامیده اورا مطهّربسیار بوده آن بجا ، وارد مجلس شدیم وجاگرفتیم درجمع مریدان با شوق وعشق ، شیخ نام ما پرسیده وما را اوشناخت ، درزمانی فرصتی درجمع حاصل شد ، پرسیدم چنین؛ آقا را عشق است دل چیست ؟ تا شنید او این سئوال بر این بنده تاخت .

گفت اهل دودی تو وسیگارت همیشه میباشد برلبانت بر قرار، این سئوالت چیست می پرسی که دل را توبگو که چیست ، گیر درجایت قرار .

چشم درچشم مریدان گشتم با این جواب که مرا معتاد گفته  ، دُرمعنی دل سفته ،  ما را گفته نابکار . عیبهای دیگرم خیلی بیش از این بوده ولیکن کس ندیده درعمرم برلبم دودی، مریدانش بجای او چون حق نبوده پاسخش درجمع گشتن شرمسار. درهمان مجلس شدم سالی دگر با آن رفیق در همان جمع درهمان جا شیخ ببو با همان دل گَندیدگی . کارسال قبل او رادرحساب کار بزرگان از برای تربیت در خود نوشتم وپرسشی دیگر نمودم با همان شرمندگی . آقا را عشق است عشق چیست ؟ تا شنید او این سئوال چون سال قبل ضربتی ما رانواخت .

 گفت بیماری واعصاب وروانت مختل است ، در پی درمان برو، اینگونه ما را او گداخت .

  ظاهر ما چون درون مدعی                 در دلش ظلمت زبانش شعشعی

از خدا بویی نه او را نی اثر                دعویش افزون ز شیث و بوالبشر

حرف درویشان بدزدیده بسی              تاگمان آید که هست او خود کسی 

دیر باید تا که سر آدمی                     آشکارا گردد از بیش وکمی

زیر دیوار بدن گنج است یا                خانه ماراست ومور و اژدها

چون که پیدا گشت کاو چیزی نبود      عمر طالب رفت وآگاهی چه سود

بارسوم تا شوم من ناامید از او واز راهش رفتم مجلسش ، دیدم صادق طالبی را بعد پرسیدن از او همچنین گفته جواب . بعدش رفته تجدید وضو و مریدان گفته آقا خسته است با این سئوالات و اورا کردن گوشمالی ، وجه اوراهم خراب .

تاچند سرگران زمدار جهان شوم                  تاچند از مدار جهان سرگران شوم

دربین ما ودوست بجز خود حجاب نیست       آن به که بگذرم زخودوازمیان شوم

زندان تن گذارم واین خاکدان دون                 دراوج عرش یوسف کنعان جان شوم

ازخاکیان وصحبت ایشان دلم گرفت              یک چند نیز همنفس قدسیان شوم

باطایران گلشن قرب جلال دوست                ایندامگه گذارم و هم آشیان شوم

آن به که نشنوم سخن این آن بگوش            وزچاکران حلقه پیر مغان شوم

شاید بدین سبب کندم بخت یاوری                دربزم دوست محرم راز نهان شوم  

تیرگی از هر گناهی که زما بر دل نشست ، آینه شفاف دل را با دوده اش نقشی ببست ، نقش آن دوده کشد اندر ضمیرت نقشه بهر اقدام به اعمال تیره گی ، دوردارد فکر را از نور دل ، صیقلی کن تا پاک گردد از دلت آلوده گی ، پاک کردن تیره گی هر گناه آنست که مانع شوی تکراراو، نه که دائم تو کنی آن عمل را بندگی ، دل بود آیینه نورخدا آن نفخه اش در درون سینه های بی ریا ، دل درون آدمی آن نورباشد سایه   سایه  سایه  خدا .عقل کل سایه فکند بر نفس کل و سپس شد سایه اش دل در نفس انسان همچو نور  ،هم چنین فرموده در آیه نور که مشکات  است و مصباح و زجاجه  نور در نور .

دریکی گفته میسر آن بود                        که حیات دل غذای جان بود

دل که او بسته ی غم و خندیدن است          تومگو کاو لایق آن دیدن است

دل ترا در کوی اهل دل کشد                     تن ترا در حبس آب و گل کشد

مهر پاکان در میان جان نشان                   دل مده الا به مهر دل خوشان

گرتو سنگ صخره و مرمر شوی               چون به صاحب دل رسی گوهر شوی

شمس جان کاو خارج آمد از اثیر               نبودش در ذهن ودر خارج نظیر

تا من وتو ها همه یک جان شوند              عاقبت مستغرق جانان شوند

نور دل از نور جان و جان زجانان در درون می می زند ، فکرهای پاک هم در اندرون از نور دل دم می زند ، سایه دل محو دل گردد و دل هم محو جان ، جان شود در محو جانان دَر فشان ، ما که در ملکیم و دل در چرخ چهارم (ملکوت ) نور می بخشد به ما یزدان نما ،تا زبالا نور در پایین رسد تو پاک دار آیینه را ای محمود  خود نما ، آینه دیوار شد ما مانده ایم بی نور دل در پشت دل ، گویند که دل گشته  است دیوار گلی ، گر کنی تو پاک دل رامیشوی در بزم خوبان دلبر و دلدار و می گویند توصاحبدلی .

ازدَرِ تن که صاحب کُلَهست                   تا به دل صد هزار ساله رهست

این چنین پرخلل دلی که تراست             دد و دامند با تو زین دل راست

پاره یی گوشت نام دل کردی                 دل تحقیق را بحل کردی

تو زدل غافلی و بیخبری                     دگرست آن دل و تو خود دگری

پر وبال خرد ز دل باشد                      تن بی دل جوال گل باشد

دل یکی منظریست ربّانی                    اندرو طرح و فرش نورانی

از سر جهل و روی نادانی                   حجره دیو را چه دل خوانی ؟

آن بود دل که وقت پیچاپیچ                  جز خدای اندرو نباشد هیچ

حضرت باریتعالی یک نظر انداخت تا بیند به غیر خود کسی . کس ندیده غیر خود جای نبوده بهر کس ، وقت و زمانی تا رسد آن حضرت در کسی . آن نظر انداخت دور از خود ، زلالی ساخت ازعشقش و تصویریش  در آن زیبا بدید . کرامتها فرموده تا سازد نقش زیبایش درون جام زرینی و درآن جام آدم شدپدید .

دعوی عشق و عقل گفتارست                 معنی عقل و عشق کردارست

عشق را بیخودی صفت باشد                  عشق را خون دل صِلَت باشد

هرکه را عشق چهره بنماید                    دل و جانش بجمله بر باید

عشق را کیستی نگویی تو                     بر در عاشقی چه پویی تو

عاشقی کار شیر مردانست                    نه به دعویست بل به برهانست

کانکه در عشق شمع ره باشد                همچو شمع آتشین کله باشد

کودکی رو ز دیو چشم بپوش                 طفل راهی تو شو ز خود خاموش

عشق مردان بود به راه نیاز                عشق تو هست سوی نان و پیاز

در ره بی نیازی ای درویش                 رو تو بیگانه وار از پی خویش

کوشش ازتن طلب کشش از جان           جوشش ازعشق دان چشش زایمان

کارپیر آنستکه ، در مریدان عشق افزایی کند . سینه ها را پاک سازد طور سینایی کند . سینه ها را می کند  با عشق ومستی پاک ، با تهذیب صیقلی . آینه چون پاک شد ، طور تجلی مریدان می نماید منجلی . عشق حق آمد ، سیّد لولاک  را در شب معراج ،  بهراو براق  شد . عشق آمد،  نردبان حضرت موسی ، اندر طور، سینه اش سینا شد . عشق حق آمد حبل شد آن ریسمان تا برد عاشق بسوی آسمان . پیر عاشق آن خضر ، میکند اینکاررا ، عشق را از او ستان . عشق آمد اتصال خلق را باحضرت خالق شود او بند ناف . عشق آمد تا جداییها کند او اتصال ، این نیست گزاف . عشق آمد تا احد را  رابط  وربط احمد با محمود  شد . هر کسی عاشق شود او عاقبت محمود شد.


  
  

  «هوحق»                 

پا ها در گامها از هر طرف فرسوده ای ، سر همانجا نه که باده خورده ای ، قبل آن هرجایی پرسه می زدم ، هر مرامی و مسلکی را بهر جستجو سر می زدم ، حال دانستم که دلبر در دل است ، درب آن منزل زدن  نه از ره خاک وگل است 

 

ره آسمان درونست پر عشق را بجنبان          پرعشق چون قوی شد غم نردبان نماند

درون توست اگر خلوتی وانجمنی است          برون زخویش کجا میروی جهان خالی است

 بعد ازخواب آن شب در طریق خاکسار در ره شدم ، در جوار اهل راه و رهروان راه پیر مطهّر علیشاه همره شدم

یا شب افغان شبی یا سحر آه سحری           میکندزین دویکی دردل جانان اثری  

خرِّم آنروز که از این قفس تن برهم            بهوای سر کویت بزنم بال وپری  

درهوای تو به بی پا وسری شهره شدم         یافتم در سر کوی تو عجب پا وسری

آنچه خود داشتم اندرسرسودای تو رفت         حالیا برسر راهت منم وچشم تری

سالها حلقه زدم بردر میخانه عشق                تابروی دلم از غیب گشودند دری

هرکه درمزرع دل تخم محبّت نفشاند             جزندامت نبود عاقبت اورا ثمری

خبر اهل خرابات مپرسید از من                    زانکه امروزمن از خویش ندارم خبری

لطف پیر آب حیوان بود رویید زو گلی ، درمیان باغ معنی او چون سنبلی ، در مسیرش چون روم گل بشکفد ، چونکه بیره رو کند گل پژمرد ،در مسیرمستقیمش گل خورد آب حیات ،چونکه بیره رو کند او را ممات ،نیزدیدم در مسیرش گل شناسانی که گلها دیده اند ، از همانهایی که چشمان از گنه ببریده اند ، گر براه عشق پا افشرده ای ، ور به سر صوفیان پی برده ای ، آنچنان یعنی که از خود مرده ای ، بشنو الفاظ حکیم بُرده ای ، سر همان جا نه که باده خورده ای ، تا به هر دل زنده سردارت کنن ،مدعی بسیار دیدم گفتگو میکرد ازباغ و گلی ، اوندیده گل  نخورده  نیش خار و نبوئیده گلی ، پیر خود را گل ندید و بوی گل راازاو نشنوید ، غیر پیرش بوی گل را از کی جوید خر زهره هم ندید ، زانکه از میخانه مستی ضالّ شد ، تسخر وبازیچه اطفال شد  

ای آنکه نشسته دست زتن جانت آرزوست      جانرا فدا نساخته جانانت آرزوست

می نا چشیده حالت مستانت آرزوست            رسوا نگشته حلقه زلفانت آرزوست

نازرده پای در طلب از زخم نیش خار           سیر گل وصفای گلستانت آرزوست

چون کودکان بیخبر از راه و رسم عشق       روز وصال بی شب هجرانت آرزوست

بیرون نکرده دیو طبیعت زملک تن             اهریمنا نگین سلیمانت آرزوست

یوسف صفت نگشته بزندان غم اسیر           شاهی مصر وماهی کنعانت آرزوست

یکره کمرنبسته بخدمت چو بنده گان           همواره قرب حضرت سلطانت آرزوست

 

گنج کنت کنزباشد عشق حق اندردرون قلب پیر ، میکند راهت چنان روشن همچون  بدر منیر ، عاشق سالک که او مجذوب حق باشد کشش از آسمان دارد ا گرتو نیستی ، سالک عاشق شوی گر پای عشق پاک  پیرت درسلوک راه حق تو بیستی .

گر ندانی  تو رای آسمان پیر حق باشد برایت ریسمان ، عشق حق واگیر دارد مسری است ا ز او ستان .

 قدم اول راهی تو عاشق بر خودی خود دوست و خود شیفته ، عشق مادر و فرزند وزن  یاران همه باعشق دنیایی ومجاز آمیخته  . هر کسی را بهرسودی و منفعت تودوستداری وعاشقی  ، گر نباشد سود ومنفعت تو  دوست میداری برای حق در دوم قدم تو لایقی ، قدم سوم تو عشق پیر است ومردان خدا تا که خود را بنمایی تو فنا در راه خدا  ، چون فنا در پیرگشتی گنج کنت وکنز را عاشق شوی بهر بالله بقا .

عشق دنیایی بود محصول عقل روزمره و دنیا طلب ،عشق ربانی بود محصول عقل کل وحق طلب .

طهّرا بیتی بیان پاکی است      گنج نور است ارطلسمش خاکی است

سایه یزدان بود بنده خدا         مرده او زین عالم و زنده خدا

دامن او گیر زودتر بی گمان     تا رهی در دامن آخر زمان

کیف مدّ اظل نقش اولیاست      کاو دلیل نور خورشید خداست

اندراین وادی مرو بی این دلیل    لا احبّ الافلین گو چون خلیل

حق نهاد  اندر درونت آن ویرانه  گنج خود با نفخه فیه  من روح ، به همراهش نگهبانان  دوتا مار سیاه ویک محافظ بهرشان   (وهم ) نامش تا دهد هم سمت وهم سو ، یکی مار (غضب ) تا دور دارد هر پلیدی وتعرض وهر نوع آفتی زان ویرانه ات ، یکی هم مار (شهوت ) تا پذیرایی کند دور دارد ازهر ضعف وسستی آباد گردد ویرانه ات  . با گناهان سمت و سوی وهم در دامان ماران اوفتاد ، عقل کل در پرده شد نفس عقل دنیایی در رو اوفتاد ، نفس دنیادوست نقش صوفی را خوب بازی می کند ، پیش جمع طالبان خود او گردن درازی می کند ، صافی وپاکی بود نام و نشان دراهل طریق ، نه هر آن نقاش پوشد صوف درویش گردد ای رفیق ، کی کجا گنجد زلال وپاک در ظرف کثیف ، کس نمی ریزد آب صافی در جوی گل آلوده ای نظیف ، یک خطا از اهل راه فقر دیدی نقش او در کوزه کن ، گر نکردی در دلت مردود او را تو برو پرسه بزن دریوزه کن ، توبگو او راعزیزم ای حریف کون خر، بوسه گاهی یافتی شیخم مرادم ما را هم ببر .

  هرآنکه مرید می ومعشوقه وجام است          جز دوست نعیم دو جهان جمله حرامست

ترک سر وجان گیر پس آنگاه بیاسای           آری سفرعشق همین یک دوسه گامست

از اول این  بادیه تا  کعبه  مقصود                دیدیم و گذشتیم ازو چار مقامست

چون طالب ومطلوب و طلب هرسه یکی شد    هنگام وصالست و دیگر سیر تمامست

هرخواجه که دربندگی عشق کمر بست          کی درطلب ننگ و کجا طالب نامست

معلوم شودعاقبت از رنج ره عشق              کاین همسفران پخته کدامست وکه خامست

 طالب عرفان ربانی به راه معرفت سوی کمال عازمند بهر رسیدن به آگاهی الهی و وصال ، بعد پایان عمر آگاهی و درک هستی وتوحید با آنها همره است آنست خدا محوری وعرفان کمال .

طالبان عرفان روحانی وقدرت برتری جویی ونمایش تکیه بر غیر خدا وخود محوری دارند در پیش می گیرند رای زوال ، اهل ظاهر ونمایش معرفت برحق ندارند ودرک توحید راننموده اند اعمال را در دنیا برجا می گذارند وتهی عازم میشوند اینست عرفان قدرت را روال .

در هوا پرواز کن همچون مگس یا برو بر روی آبی همچو خس ، چو نکه حالت حاصل قدرت بود در دل نداری یک نفس ، نَفس اماره بکن تو در قفس ، تا نگردی در طریق همچنان عباس دبس ، دل بدست آور شو ی حضرت عیسی تو کس ، مرده را تو زنده کن با اذن حق در یک نفس . 

نیستی معراج مردان خداست               نیست معراج حقیقت غیر از این

سرنوشت عاشقان یکسر بلاست         عشق شد با درد و بامحنت قرین

در حقیقت جمع آب و آتش است           لاف عشق و آگهی از کفر ودین

دست زن بر  دامن دیوانگی                 دور کن از خویش عقل دوربین

دیده خود بین خدا بین کی شود             گفتمت رمزی برو خود را مبین

عاشق آن باشد که نشناسد زهم           جنگ وصلح ولطف وقهرو مهر وکین

چنگ زن در حلقه زلف بتان               تابیابی معنی حبل والمتین

غافلی غافل که صیاد اجل                    باکمان کین بود اندر کمین 

در درون حلقه وحدت مشرّف می شود هر مریدی گر پیرش متصل باشد به حق ، انتشار لطف حق در جمع باشد ودرک توحید هم دهند و هم ستانند و یکی از وصل حق ، رحمت الله میرسد ازهر دمی رحمانیِّتست واگر بازش دهند از دم رحیمیّتست از لطف حق ، اختیار و عشق خاکی درعالم ناسوت می بینی که غوغا می کند عالم معنی نگر گر ظرف باشد چه ها میکند از عشق حق ، گرشوی طالب و تسلیم پیر شاهد می شوی بر معرفت و فنا و محو گردی از خود و خودیت جذب حق ، گرتو نگزینی پیر حق را و نباشی در دور وبرش و عاشق سالک نباشی  راه فردی می روی در نزد حق ، تواگرانفرادی طالب آیی و تسلیم آوری در حال سخت اضطرار بسیارسختست تو می دانی و حق

نان پاره زمن بستان جان پاره نخواهد شد     آواره عشق ما آواره نخواهد شد

آن راکه منم خرقه عریان نشود هرگز          وان را که منم چاره بیچاره نخواهد شد

بیمار شود عاشق اما بنمی میرد                 ماه ار چه که لاغر شد استاره نخواهدشد

خاموش کن وچندین غمخواره مشو آخر       آن نفس که شد عاشق اماره نخواهد شد

مارها گنج ترا دزدیده پنهان کرده اند ، وهم را همراه وهمسوی خود بنموده از ره برده اند ، زین تطاول نفس اماره پدیدار آمده ، خود فریبی  خود پرستی  خود خواهی برسر کار آمده ، نفس دنیا دوست عقل نو و روزانه گرفت ، عقل کل حق طلب در پرده شد در گنج پنهان جا گرفت ، توشدی در اسفل وازیاد بردی من حبل الورید ، نفس را اماره گشته ای از شاه دور این پیرهن کی خواهی درید .

ای خدای با عطای با وفا                   رحم کن بر عمر رفته در جفا

داد حق عمری که هرروز ی از آن       کس نداند قیمت آن در جهان

خرج کردم عمر خود را دم بدم             در دمیدم جمله را در زیر وبم

آه کز یاد  ره  و پرده عراق                 رفت از یادم دم تلخ فراق

وای کز تری  زیر افکنده خرد             خشک شد کشت دل من دل بمرد

وای کز آواز این بیست وچهار            کاروان بگذشت و بی گه شد نهار

ای خدا فریاد زین فریاد خواه              دادخواهم نه زکس زین داد خواه

دادخود از کس نیابم جز مگر             زآن که او از من به من نزدیکتر

کاین منی از وی رسد دم دم مرا          پس ورا بینم چو این شد کم مرا

همچو آن کاو با تو باشد زرشمر         سوی او داری نه سوی خود نظر

آن دوتا مار سیاه از ازل بودن عصای دست تو ، آن عصا و سمت وسو وهم بوده از ازل پیوست تو ، جای گنج حق درونت دردلت  ونورعقل کل تاج کرمنا باشد بر سرت ، با گناهان مارها شد اژدها و گنج را بلعیده اند بی کلاه شد این سرت ، دل سیاهان دور کن از خود و از دور و برت همره و هم راه شو با اهل راه تا رسد جان در تنت ، پیر راه حق که باشد اولیا  اژدها راهمچو موسی می نماید او عصا ، پیر ما ای شیر ما ای میر ما از پس پرده رخت را می نما .

اژدها گشته ست آن مار سیاه             آن که کرمی بود افتاده به راه

اژدها و مار اندر دست تو                 شد عصا ای جان موسی مست تو

حکم خذها لاتخف دادت خدا               تا به دستت اژدها گردد عصا

هین ید وبیضا نما ای پادشاه              صبح نو بگشا زشبهای سیاه

خدمت اکسیر کن مس وار تو             جور می کش ای دل از دلدار تو

کیست دلدار اهل دل نیکو بدان            که چو روز وشب جهانند از جهان

حضرت آدم شده روزاول آن گدا آینه ای در روبرو با پادشاه ، حضرت باریتعالی فرموده تا سجده کنید به عکس رویم در دلش ای اهل سما ، قاب این آینه جسم اوست که از خاک وگل است ، نفس در او صیقلی او نیست خاک بلکه اوبا نفخه ام جان و دل است ، او بود تصویر من با اوست همه ذاتم به همرای صفات ، من نمودم یک تصور آیتم در اوشده با حروف وکلمات ، نظرم کرده سفر یک آنی تا به خود برگردد آن نظرم ، چون نبودش زمان با یک آن ساختم من مکان به همرای  زمان با نظرم 

سجده کردند همه جزء ابلیس که در آن آینه دیده خدا را در قاب ، سر فرودش ننمود آدم را و روی برتافت ا ز روی عتاب 

 


  
  

  «هوحق»             

عشق حق زامر قالوا بلی ( گفتند بلی ) آندم وجود آمد به همراه کسی ، آن کسی هم خود کسی هم بیکسی ، خلقت و مخلوق  را حق ازوجود  خود نمود ، خلق بی خود شد ز حق خود رو نمود .

 آن زمان پیدا شده هجر و وصال آدمی ، درکنارش معنی ظلم و وفای آدمی ، زشت و زیبایی در آن دم رخ نمود ، سجده و تسبیح و ذکرش رو نمود ، پرسش حق خود زخود بود یک جواب ، گشت آدم در میانه تا شود سیخ وکباب .

 آسمانها خلق شد تا بشنوند این سئوال و این جواب مستطاب ، بار این توحید را آدم سپس بر دوش داشت ، در درون آتش ولی لبهای خود خاموش داشت ، قرعه بر نامش فتاد و نی شده در نیستان ، و زنفیرش هستی و رخ چنان چون نیستان ، حال و احوالش فرود آمد شده در ممکنات ، در درون آدم و حیوان ونما و جامدات .

همه عالم کلمات است بود معنی هو     درس اینست در این مکتب شاهانه ما  

ساقی ومطرب و خمّارهمه یک بینی    گرشوی محرم خلوتگه میخانه ما

گربیایی به تماشاگه ویرانه ی ما        بینی از نیست معمّرشده کاشانه ما

وقتی گریبان عدم با دست خلقت می درید     

وقتی ابد چشم ترا پیش از ازل می آفرید

وقتی زمین ناز ترا در آسمانها می کشید

وقتی عطش طعم ترا با اشک هایم می چشید

من عاشق چشمت شدم ، نه عقل بود ونه دلی   

 چیزی نمی دانم از این دیوانگی و عاقلی

یک آن شد این عاشق شدن دنیاهمان یک لحظه بود

آن دم که چشمانت مرا از عمق چشمانم ربود

وقتی که من عاشق شدم شیطان به نامم سجده کرد

آدم زمینی ترشد وعالم به آدم سجده کرد

من بودم وچشمان تو  نه آتشی و نه گلی

چیزی نمی دانم از این دیوانگی و عاقلی

حاج محمود درخصوص مداومت دعای (زیارت عاشورا) به احمد سفارش نموده و زیرلب زمزمه میکرد .

سلام حق بتو ای نور پاک اندر وجودم ، که حق بنهاد در بنیاد من نورت گردد که تا بود ونبودم ، سلامم بر تو باد پیر خرابات  که در من مانده ای همچون چراغی در شبانه  ، تویی نورخدا اندر دلم در من شده گنجی دفین همچون فسانه ، سلام حق بتو فرزند زهرا (حسین جان) تویی خون خدا اندر دل ما ، سلام حق به آنهایی که ازتو فرو تر آمدن در باطن ما ،  بمان با ما که تا باقیست شب و روز ، ز تو گردد وجودما بتاریکی شب افروز ، عزای تو بزرگ است غمت جان کاه و دلسوز ، تورا پوشیده و مستور کرد اندر درون ما اماره ی  بسوءی غم اندوز، سموات درون بی نورتو بی معنی و تار و جگر سوز ، از آن گویند که اندر سموات از غمت پر آه و زاریست ، درآن جا که نباشد جای اندوه و غم و جای وصالست و شادیست ، خدا لعنت کند  بنیاد کرد تاریکی اماره و ظلم و ستم را ، کسی بنمود با تو و اهل تواین راه و رسم  را .

 چه بنمایم با یزید و ابن زیاد و شمر ملعون ، همه آنها شدن هزار و چارصد سال پیش مدفون ، بجو شمر و یزید اندر درون خود و اندر زمانه ، مکن تو بی سبب زاری و این آه وفغانه ، درون تو گرفتن اولین تا پنجمینش جانت آن جای اقدس ، برون از تو گرفتن کعبه وطور سینا  و بیت المقدس .

 حسین توشهیدست در درونت اگر کوشی رها سازی با پاکی آن جای تقدس ،جهاد اکبرست بیرون نما ازخود شرارت را دل پاکدار آنجای مقدس ، جهاد اصغرست آن پاک کردن کعبه را بیرون نمودن اشرار از بیت المقدس .  

    توکه اندر درون ِ قلب خود صد شمر داری ، چرا هر دم به شمرو ابن مرجانه لعنت گذاری ، درونت شمر اندر لانه دل گزیده جای ومنزل ، تو را گوید طلب کن مال وملک و جاه وپاکی را بیرون کن توازدل .  تولعنت می نما  شمر و یزید و اعمالشان  راتو بکن  ول     .تولعنت می کنی آنها ولی با کارخود نفسشان را میکنی خوشحال وخوشدل .   

روز اول چون نشست  شاه در مقابل با گدا در روبرو ، قطره اندر بحر نه سخن بود و نه حرف بی گفتگو ،آن گدا خود دید وخود بین شد واز شه شد غافل آن مرید ، آن شجر بنشاند و آبش داد و نفس اماره یا  گندم خرید   .

  یار با خود در ازل ، بی ما ومن             عشق را می باختی با خویشتن

عاشق و معشوق خود بود او، دگر         جز به خود بر خود نمی شد جلوه گر

آمد از غیرت نوایی ساز کرد                 پرده ای را با دمش  دمساز کرد

چون صدای پرده اش اظهار شد            عالم از خواب عدم بیدار شد

هردو عالم جلوه ای زان یک صداست     این همه شور وشرر از آن جلوه خاست

رنگ با بیرنگ چون دمساز شد             این و آن از یکدیگر ممتاز شد

جلوه بی رنگ رنگی دادشان                 هریکی بر وفق استعدادشان

هریکی حیران شده در کار خویش          گام ننهاده ز استعداد بیش

ماهمه محبوس در کام خودیم                پای بند حلقه دام خودیم

 حزم ما و عقل ما وهوش ما                 چشم ما وذوق ما وگوش ما

بند محسوسات این سر گشته اند            ز اصل حس آنسری برگشته اند

جز کسی را کو عنایات ازل                   بگسلاند مرد را زین قید وغل

قطره ی نمش به یم واصل کند              یا که یم در قطره اش حاصل کند

من حبابست درکنار سخره وساحل  در وجودش آب خیلی کم ولی بادش هواهش بس زیاد ، پیر آبست قطره است اندر دل دریا نداند فرق او خود را زدریا  وندارد او خود رابیاد .

ای خواجه یکی گردد خود بحر وحباب آخر     دربحر چه بسیاری این شکل حبابی را

القصه مکن باور افسانه واعظ را             کی گوش کند عاقل هر بانگ غرابی را

برباد فنا تا ندهی گرد خودی را                      هرگز نتوان دید جمال احدی را

با خود نظری داشت که بر لوح رقم زد            کلک ازلی نقش جمال ابدی را

جانها فلکی گردد اگر این تن خاکی                 بیرون کند از خود صفت دیو و ددی را

در رقص در آید فلک از زمزمه عشق              چونانکه شتر بشنود آهنگ هدی را

ما از کتب عشق نخواندیم و ندیدیم                 جز درس خط بیخودی و بیخردی را

یا بوسه مزن بر لب مینای محبت                    یا در خم توحید فکن نیک وبدی را

گل بزمگه خسروی آراست چو بشنید              از مرغ سحر زمزمه باربدی را

درویش بصد افسر شاهی نفروشد                  یک موی از این کهنه کلاه نمدی را

 

حق ندا فرمود در روز الست تو شنیدی حضرت آدم شدی یکباره مست ، مست و بی سر و بی پای ودمت کرده  خدا تا  شوی باده پرست ، تو شنیدی این ندا را بنده ام خود پاک دار تا که در ذره ببینم روی خویش ، دل ترا دادست حق آیینه روی جلال پس شدی دیوار دنیا عقل کل را کرده زیرک   مصلحت اندیش ، حضرت آدم من و تو حضرت حوا نیز همرای ماست نفس می باشد و مارهم اماره دنیا پرست ، مار و حوا نیزدرهم شدن نفس اماره بسوء خود خواه وخود بین خود پرست .

 نفس ما حوا ی ما و نفس مریدان پیرشان ، نفس پیغمبر علی مرتضی و نفس علی زهرای حق نشان ، در وجود ما ومن اماره دارد کاشانه و آشیان ، پیر با اماره بسوء دشمن درستیز و دور دارد مرید را از اغواهاتشان ، نفس پیر پیغمبرست و میرساند دست او دردست علی آن شاه خلقت بی نشان . 

هرکه آئین حقیقت نشناسد زمجاز              خواجه در حلقه رندان نشود محرم راز

یا بیهوده مران نام محبت بزبان                یا چو پروانه بسوز ازغم و با درد بساز

آنقدرحلقه زنم بردرمیخانه عشق               که کند صاحب میخانه برویم در باز

هر که شد معتکف اندر حرم کعبه دل          حاش لله که بود معتکف کوی مجاز

مگذارید قدم بیهوده در وادی عشق           کاندرین مرحله بسیار نشیبست و فراز  

چند و چون با پیر یعنی گمره ای  چند و چون با شیخ ره دان ابلهی ، تا توانی میگریز از همرهان در  راه مانده ره نرفته گربمانی از نفس خیلی فربهی ، در کنار همرهان اهل راه آن طالبان راه حق و باصفا تو راه برو دور از گمرهی .

خطاب آمد زحق موسی تو برخیز ، زخود گرد و غبار ره سیاهی ها بدر ریز، تو با نعلین آن کفش گل آلوده روی قصر شهنشاه ، چرا رو از خضر بر تافتی رو کرده ای به طور سینا ، فقط مانده جوابت لن ترانی  توبشنو گوش گیر تا که بدانی ، توو امثال  را پاکی بر پاکان رساند  شما را جهل و تاریکی و ظلمات از آن درگاه براند ، تو موسی بوده ای با کفش گل آلوده ونا پاک ، تو یونس بوده ای با خشم و باحال غضب ناک ، تو یوسف بوده اندر چاه کنعان  دیده رحمان ، شده زندانی و امید رهایی بسته به یاری یاران .  

تا زنگ سیه زآینه دل نزداید                                 عکس رخ دلدار در او خوش ننماید  

 در طرف چمن گرنکند جلوه رخ دوست                    بر برگ گلی این همه بلبل نسراید  

 نور ازلی گر ندمد از رخ لیلی                                 از گردش چشمی دل مجنون نرباید  

 هرکو نکند بندگی پیر خرابات                                 بر روی دلش جان در معنی نگشاید 

 آئین طریقت بحقیقت بجز این نیست                     کز شادی و غم راحت و رنجت نفزاید

چند سال از پیاله گرفتن احمد می گذشت روزی از حاج محمود در خصوص تاریخچه فقری او پرسش نمود وجوابش را اینگونه شنید . سی سال واندی گام می زنم

یک شبی در خواب بر دیواردیدم  قاب عکس پیررا بعد پرواز مطهّر چند سالی بس مدید ، آن عزیزبا کرم در قاب خود دلبری بنمود باچشمها و تا بجنباند مرا در آن جهید ،

بعد آن دیدم شده شیخی از او با خنده ای درمیان قاب بجایش جاگزین ، چونکه ازپروازهردو شان سالها بگذشته بود خوابم به غفلت شد با تعبیراتی عجین ،

سالهای دیگری بگذشت ازآن تا شبی ازشبهای تاریکم بگشودن دری ونور تاریکی درید ، آن شیخ  را در خواب دیدم بس عزیز وبس کریم از جا پریدم او مراچون مادری فرزند را در بر کشید ، قصد من این بود تا دستش ببوسم لیک او خشک لبهایم طلب بنمود وز لبان او لبم آبی چشید ،

  بعد آن دستم گرفته برد او بر آسمان حبل من شد تا رسم به آندیارو رخت من او می کشید ، آن عجوزه پیر دنیا فروش درآن شبم اوبمن  داده نشان تا نگردم من هم از گمرهان و خط فاصل می کشید ، بعد هنگام وداع چون کودکی که گشته از مادر جدا گفتم نکن من را رها او داده قول ونشان خود راسپس در قاب مطهّر در کشید.

دردا که بی حضور می و دور جام                سی سال روزگار همه صبح و شام ما

ساقی چو یک اشاره شد از پیر می فروش      لب ریز ساخت از می توحید جام ما  

ما را که لعل یار بکام است و می بدور           دورسپر گو که نگردد بکام ما

در پیشگاه میکده ما را کنید خاک                 شاید که بوی باده رسد بر مشام ما

وحدت رموز مستی و اسرار عاشقی             یکسر توان شناخت ز طرز کلام ما


سالهای سخت ما می گذرد همچو دمی پیش مردان خدا چونکه لطیفند و بیرون ز زمان ، ماکه در نفس مقیمیم ودر حول تضاد گیر زمان سخت سنگین و ضخیم مانده و گویند پیران که بمان ، تاکه خود را برهانی ز بد ونیک و ننگ و ز نام با لطف لطیف آیی بر مان ، سالها می گذرد در طلب دیداریم چونکه چند لحظه بود در برشان و من و تو سخت شدیم و دنیا بر ما گذران . پس بیا طبق دستور کنیم کار و انجام نمائیم فرایض و متابع بشویم با همتشان ، تا که در باقی وقت از یار بیابیم ره وز دوست ببینیم نشان ،

دل بی تو تمنّا نکند کوی منا را          زیرا که صفائی نبود بی تو صفا را

ایدوست مرانم زدرخویش خدا را        کزپیش نرانند شهان خیل گدا را

بازآی که تافرش کنم دیده براهت       حیف است که برخاک نهی آن کف پا را

ازدست مده باده که این صیقل ارواح   بزداید از آئینه دل زنگ ریا را

زاهد توورب ارنی این چه تمناست     با دیده خود بین نتوان دید خدا را

هرگز نبری راه بسرمنزل الا            تا مرحله پیما نشوی وادی لا را

چون دور بعاشق برسد ساقی دوران   دردور تسلسُل فکند جام بلا

از درد منالید که مردان ره عشق      بادرد بسازند و نخواهند دوا را

ازهمان شب حضرت درویش مطهّر دلبری بنموده لطفش رو نمود از مسیر فقریم آگه نمود ، قبل آن به هرکجا سر می زدم و هرکجا داد سخن در می زدم ، بعد آنشب خاکساری گشته راهم ای رفیق هیج فرقی نیست در وادی عرفان بهراهل راه این را می گویم دقیق ، هرکسی در مسلکی بهر صفاوپاکی تقرّب سوی حق بکار خدمت است ، این نگو راه رسیدن قرب حق خیلی اندک است ، راه ها را مقصد وپایان شان آنجا بود، لیک فرقش راه کوتاه ومستقیم و متصل زیبا بود ،من نگویم خدمت زاهد گزین یا می فروش ، هرکه حالت خوش کند در خدمتش چالاک باش .

 


  
  

 

 «هوحق»        

 آسمانها و زمین یک سیب دان             کز درخت قدرت حق شد عیان

تو چو کرمی در میان سیب در              وز درخت وباغبانی بی خبر

آن یکی کرمی دگر در سیب هم             لیک جانش از برون صاحب علم

جنبش او وا شکافد سیب را                 بر نتابد سیب آن آسیب را

بر دریده جنبش او پرده ها                  صورتش کرم است و معنی اژدها

حاج محمود در اولین دیدارش پس از پیاله گرفتن احمد بعد از مبارکباد او را به لازم بودن رعایت اصول فقر سفارش نموده وفرمانبری از پیروشیخش را یاد آوری و خود را فقط خضرو رفیق رای  اواعلام نموده  وگفت که کارش را درست به انجام رسانیده  .

شروع به مثنوی خوانی و کلام بحرطویل کرد .

در هوای غیب مرغی می پرد                   سایه او بر زمین می گسترد

جسم سایه ی سایه ی سایه ی دل است      جسم کی اندر خور پایه ی دل است

جان نهان اندر خلا همچون سجاف            تن تقلب می کند زیر لحاف

روح چون مِن اَمرربّی مختفی است           هر مثالی که بگویم منتفی است

ای عجب کو لعل شکر بار او                   و آن جوابات خوش و اسرار او

ای عجب کو آن دم چون ذوالفقار             آن که کردی عقلها را بی قرار

چونکه زاغان خیمه بر بهمن زدند            بلبلان پنهان شدند و تن زدند

چند همچون فاخته ی کاشانه جو              کو و کو و کو و کو وکو وکو 

چون غباری ما همه  اندر دل نوریم  لیک زیر لحاف ، نفس اماره کرباسی  و نفس لوامه پنبه ست برافکن تو لحاف .

ذره ای همچون غباری در لحافی در شده در آسمان ، چرخ می خور روزنی بگشا که بینی خورشید را در کهکشان ، حفره کن تو این لحاف ویا که بنما تو سجاف و برگشاه بال و خود را وارهان .

چند دعوای  مجازی بر سر کهنه لحاف و ملا نصرالدّین بی خبر اندر میان ، تا که بربایند لحافش را شود در سوز وسرما سر گران او ناگهان ، پای دل در چهارمین چرخ فلک در آسمان ، سایه سایه تا بیایه در دلم زیر حجاب و جسمان .

من اگر طالب نباشم و نکوشم تا بیابم حبل را آن ریسمان ، من ندانم من نگویم من نفهم رای آسمان ، این جهان زندان وما در آن شدیم در بندی گران .

هست قرآن حالهای انبیا                    ماهیان بحر پاک کبریا

چون تو در قرآن حق بگریختی           با روان انبیا آمیختی

ور پذیرایی چو بر خوانی قصص        مرغ جانت تنگ آید در قفس

مرغ کاو اندرقفس زندانی است           می نجوید رستن از نادانی است

شیر را خرگوش در زندان نشاند         ننگ شیری کاو ز خرگوشی بماند 

درچنان تنگی و آنگه این عجب          فخر دین خواهد که گویندش لقب

نفس خرگوشت به صحرا در چرا        تو به قعر این چه  چون و چرا

عاشق رنج است نادان تا ابد             خیز لا اُقسِمُ بخوان تا فی کبد

ای که جان را بهر تن می سوختی      سوختی جان را وتن افروختی 

سوختم من سوخته خواهد کسی         تا ز من آتش زند اندر خسی

 جانهای بسته اندر آب وگِل                 چون رهند از آب وگِلها شاد دل

در هوای عشق حق رقصان شوند       همچو قرص بدر بی نقصان شوند

بگذریم از این همه شعر وقصص ، تو بگو احمد که تا تازه کنم من یک نفس ، روز اول دست تو در دست پیرت  وشاهدان خضر رهت و پیر دلیلت ، بیعتی از تو ستاندن پیر در رای چه و انّما یبایعون از بهر که بودت.   

باز من گویم که پیرفرمودت اول راهی پا محکم در شریعت می کنی ، توبه ات را تو نصوح می گردی باور می کنی ، ذکرهایت با توسّل وفکرهایت با توکلّ و کارهایت با تمرکز می کنی . 

پیرما مولا علی مرتضی این فقر را بنیاد کرد با ادب این راه را طی می کنی ، اولین گل را در این باغ وچمن  روزبه ( حضرت سلمان ) شکُفت فرموده اند مولا باو احوال خود پنهان می کنی ، بعد او روشنعلیشاه کابلی جان فدا بنمود اندر کربلا در رکاب مولا حسین ابن علی  توخود را مهیا می کنی .

  یک شبی در خواب یا اطوار سیر این امتحان وُهُم لا یُفتَنُون جان سپر خواهی نمود درکربلا ایشان را زیارت می کنی  . پیرگفتن که صاحب بیعت بود آقا حجت ابن الحسن امام عصر وزمان خلیفه الله است توسرباز آن حضرت شده نفس خود قربان می کنی .

سالکان راه حق اندر طریقت  طالبان کوی حق اندر حقیقت عاشقان سرّ حقیقت و طالبان دریای معرفت بشنوید قول پیغمبررا در این خبر 

اَشّریَعة اقوالی والطّریقة افعالی وَالحَقیقةُ احوالی وَالمَعرفة رأس مالی وَالعقلُ اصل دینی وَالحُبُّ عَصَائی وَالشوَقُ مرکَبی وَالخوفُ رفیقی والعِلمُ صلاحی وَالحِلمُ صاحِبی وَالتَوکُلُ زادی وَالقناعَة کَنزی وَالصدق منزلی وَالیقین ماوائی وَالفقرُفخری 

نخستین مرد را تجرید باید             ز دون حق بدل تفرید آید

به پیوند قناعت بایدش کرد             بفقروفاقه باید بودنش مرد

لباس فقررابر دوش و برتن            درخت حرص راازبیخ بر کن

اگرچیزی بود درملک درویش         بمقدار درم یا کم از آن بیش

زملک خویش بیرون تا نیابد           حجاب از پیش وپس تاکی گشاید

مقام فقرکان عالی مقام است           منی وما درآن منزل حرام است

بجز صادق نیابد ره بدانسوی          بجز عاشق نگنجد کس در آن کوی

بدانکه عشق اندر دل قدیم است       جگر پر خون ز درد او عظیم است    

از صراط المستقیم فقر میگویم سخن از راهی بسوی کوی یار، و از ظهور زاویه و انحراف از خط باریک مسیر آن دیار ، راه مولامان علی ازعرش می آید ندا لافتی الا علی لاسیف الا ذوالفقار ، پیر راه بگزیده ای قطارکش بر روی ریل منتهی به آن شه دولدول سوار .

نه بود که چپ روی نه راست با میل و هوا در باغ و راغ و مرغزار ، همچو مو باریک و چون تیغ تیز و یک خط یعنی ندارد رای او  شرق و غرب و گشت و گذار ، زاویه با راه پیری که بود مجذوب حق یعنی هلاک و جان بدر بردند افراد قلیلی و انگشتان  شمار .

  آن یکی آمد در یاری بزد                    گفت یارش کیستی ای معتمد

گفت من گفتش برو هنگام نیست            بر چنین خوانی مقام خام نیست

خام را جز آتش درد و فراق                 که پزد که وارهاند از نفاق

رفت آن مسکین و سالی در سفر           در فراق یار سوزید از شرر

پخته شد آن سوخته پس باز گشت          باز گرد خانه انباز گشت

حلقه زد بر در به صد ترس وادب           تا بنجهد بی ادب لفظی ز لب

بانگ زد یارش که بر در کیست آن         گفت بر در هم تویی ای دلستان

گفت اکنون چون منی ای من در آ          نیست گنجایی دو من در یک سرا    

 چند نفر گفتم از آنهایی نبردند جان و گم گشتن دراطراف راه با نفس اماره پرزرق و با بود وباد  . زحمت صد ساله را در یک شبی با حیله ای بر باد داد ای دو صد لعنت بر این دنیا طلب اماره باد .            

  شرم کردم من زخود از گفتنم من کجا حرف مشایخ بهر نمونه برده ام  ، آن یکی از پیر فرمانبر نبود او فریب دنیا خورده و سیلی و نه ره می سپرد ،  آن یکی خود را با او دیده هم تراز ، تا به آخرگام  از آن درگاه او نشنید راز .

گرنباشد سایه ی پیر بر تو گول         پس ترا سر گشته دارد بانگ غول

غولت از ره افکند اندر گزند               از تو داهی تر در این ره بس بدند

از نبی بشنو ضلال رهروان                که چسان کرد آن بلیس بد روان

صد هزاران ساله راه ازجاده دور         بردشان و کردشان ادبار عور

گردن خر گیر و سوی راه کش             سوی ره بانان و راه دانان خوش

هرکسی در طاعتی بگریختند                خویشتن را مخلصی انگیختند

تو برو در سایه ی عاقل گریز               تا رهی ز آن دشمن پنهان ستیز

عقل دنیا دوستت بفروش و عقل پیِِرِ راه خر ، عقل پیرِ راه  نور است و عقل تو ومن چون عقل خر ، عقل خر در بند روز و روزی و آب وعلف ، عقل پیر در بند دنیا نیست و در بند تلف .

عقل من در بند  روز وعقل پیر در یوم الدّین ، عقل تو دنیا  طلب و عقل پیرت در صراط واِیّاکَ نَعبُد ونَستعَین، تا به کی خواهم چریدن در میان باغ نفس ، پس چه وقت خواهم پریدن از میان این قفس ، بند زور و بند زر و بند زن باشی در این کهنه سرا ، بند بکسل باش آزاد و بپربیرون شو زین محنت سرا .

میخهای آرزو کوبیده ای بر پیکر تابوت خود با قند شکن ، میخها بر کن علایق را ببر آمال ها را در شکن ، دوستی با اهل دنیا کرده خصم مادر زاد شد ، آشیانه در فکندی همنشینت عقرب جراره شد .

دوستی با اهل دل بنما و همراهی گزین ، تا ببینی تو چه دل سوزند در این ویران نشین ، عقل اهل راه را با عقل خود همراه کن خود وارهان ، عقل دنیا دوست را در راه دوست قربان نما دورشو از اندوهان .

آتش عشقم بسوخت خرقهَ طاعاترا                  سیل جنون در ربود رخت عباداترا   

مسئله عشق نیست در خور شرح وبیان            به که بیکسو نهند لفظ وعباراترا

دامن خلوت زدست کی دهدآنکوکه یافت           در دل شبهای تار ذوق مناجاترا

جای دهید امشبم مسجدیان تا سحر                   مستم وگم کرده ام راه خراباترا

دوش تفرّج کنان خوش ز حرم تا بدیر               رفتم و کردم تمام سیر مقاماترا

غیر خیالات نیست عالم و ما کرده ایم                از دَم پیر مغان رفع خیالاترا

خاک نشینان عشق بی مدد جبرئیل                    هر نفسی میکنند سیر سما واترا

درسر بازارعشق کس نخرد ای عزیز               از تو بیک جو هزار کشف و کراماترا

طالب ازاین پس مده دامن رندان زدست             صرف خرابات کن جملهَ اوقاترا 

گرکه خواهی بگذری از این گُدار  ، سر به زیر آور قدمها می شمار ، آن حجابی  پرده گشته و دلت مستور کرد ، باعثش بد کردن و بددیدن و بدگفتن و استماع صحبت منفور کرد.

کس در این دنیا نباشد خوب و یا گویند بدست ، کرده ها اعمال ها خوب وبدست ، نفس اماره از  بِما اَغوَیتَنی دیو رجیم  در درونش فکرها ی تیره و پندارهاست ، و برون ریزش بود لَاغوِینهمُ اَجمَعین  کرده ها کردارهاست ،  

   توتبرّا جو درون را پاک دارتا نگردی دور ازنفخه فیه من روح  ، روی روز ازل دور از دویی و اماره ی بسوء  .

ز امر ( اَلَستُ بِرَبکُم ) آیا پروردگارشما نیستم  حضرت حق خود زخود پرسید  آی( من کیستم ) کس نیستش ! لازم آمد آن خطاب و پرسشش را یک جواب کس نیستش . درهمان جا رخ نموده هم زمان وهم مکان از نور او ، تا کسی گوید جواب آن مبارک نطق او .

نور او اندر تلاطم بحردر توحید ساخت ،  عشق آمد هم وصال و هم فراق و هجر ساخت ، هرکسی گوید جوابش غیر اوست ، او نمی باشد نه خود نه غیر دوست ، آن جدایی بهر پرسش وجوابش لازم است ، آن جدایی را کشش و ارتباطش لازم است .


  
  

هوالحق

چهارمینش از پیاله عشق بود

ز عشق نور رحمانی شرر جست       باخگر ارض را تصویر ها بست

العشقُ ثابت فی القلب زلیخا مِن حُسنِ یوسف

با دو عالم عشق را بیگانگی          اندر او هفتاد و دو دیوانگی

سخت پنهان است و پیدا حیرتش      جان سلطانان جان در حسرتش

غیر هفتاد ودو ملّت کیش او           تخت شاهان تخته بندی پیش او

مطرب عشق این زند وقت سماع     بندگی بند و خداوندی صداع

پس چه باشد عشق  دریای عدم      در شکسته عقل را آن جا قدم

هر چه گویی ای دم هستی  از آن     پرده ی دیگر بر او بستی بدان

آفت ادراک آن قال است وحال         خون بخون شستن محال است ومحال

عاشق و مستی و بگشاده زبان       الله  الله  اشتری بر ناودان

عشق کار خفتگان و نازکان نرم نیست         عشق کار پردلان و پهلوانست ای پسر

هرکی اومرعاشقان وصادقان رابنده شد        خسرو وشاهنشه و صاحب قرانست ای پسر

این جهان پرفسون ازعشق تا نفریبدت         کاین جهان بی وفا از توجهانست ای پسر

گرروی برآسمان هفتمین ادریس وار           عشق جانان سخت نیکونردبانست ای پسر

عشق را از من مپرس از عشق پرس          عشق در گفتن چو ابر دُر فشانست ای پسر

ترجمانی من وصد چون منش محتاج نیست   درحقایق عشق خود در ترجمانست ای پسر

پنجمینش از پیاله زمین بود

زمین را قدر از آن گردیده پیدا            کز آن شد آدم خاکی هویدا

الله الّذی جَعَلَ لَکُم الارضَ قَرارأ  هُوالّذی خَلَکُم مِن تُراب 

خاک امین و هرچه در وی کاشتی      بی خیانت جنس آن برداشتی

این امانت ز آن امانت یافته است        کافتاب عدل بر وی تافته است

گنج مخفی بود ز پری جوش کرد       خاک را سلطان اطلس پوش کرد

 تا بگوش خاک حق چه خوانده است   کاو مراقب گشت و خاموش مانده است

گندم از بالا به زیر خاک شد              بعد از آن  او خوشه و چالاک شد

دانه هر میوه آمد در زمین                بعد از آن سر ها بر آورد از دفین

از تواضع چون ز گردون شد به زیر    گشت جزو آدمی حی دلیر

پس صفات آدمی شد آن جماد             بر فراز عرش پران گشت شاد

کز جهان زنده ز اول آمدیم                 باز از پستی سوی بالا شدیم

جمله اجزا در تحرک در سکون        ناطقان کإنا الیه راجعون

ششمینش از پیاله آسمان بود

سما را رفعتی گر هست چاره           شود روزی که گردد پاره پاره

اِذاسّماء انشقَت وَ اَذِنت لِربّها وَحَقّت

قطره ای کزبحر وحدت شد سفیر            هفت بحر آن قطره را باشد اسیر

گرکف خاکی شود چالاک او                   پیش خاکش سر نهد افلاک او

خاک آدم چون که شد چالاک حق             پیش خاکش سر نهد املاک حق

السّماء انشقَت آخر از چه بود               از یکی چشمی که خاکی بر گشود

پس معیّن شد که تعزُّ من تشاء              خاکی را گفت پر ها بر گشا

هفتمینش  از پیاله شریعت بود

شریعت گر نبودی انبیاء را                   طریقت کی رسیدی اولیاء را

یا ایهاالذین آمنو اطیعو الله و اطیعو الرسول و اولی الامر منکم

شریعت پوست مغز آمد حقیقت              میان این و آن باشد طریقت

تبه گردد سراسر مغز بادام                  گرش از پوست بیرون آوری خام

ولی تا با خودی زنهار زنهار                عبارات شریعت را نگه دار

به دنیا حکم تن باشد شریعت                قیامت حکم جان باشد حقیقت

به تن کار شریعت کن تمامت                که نافع علم جان شد در قیامت

عمل در علم باید در شریعت                 که نبود خوب صورت بی حقیقت

با شریعت کار تن را تا برد بار سلوک ، با طریقت کار دل تا بگذرد از راه عقول ، با حقیقت دل رسد به جان خود ، معرفت بیند به چشم یار خود .  

هشتمینش از پیاله طریقت بود

طریقت راست شد در منزل اصل              رضا را با شریعت گر کنی وصل

رَضیَ الله عنهم و رضواعنه ذلک لِمَن حَشِیَ ربَّه

سئوالی چند کردم از حکیمی                سئوال نیک هست از علم نیمی

شریعت چیست گفتم گفت بسیار             برای خود به امر حق کنی کار

بگفتم چیست مقصود از شریعت            بگفتا آن که در یابی طریقت

بدو گفتم طریقت چیست گفتن                بگفتا رو بسوی دوست رفتن

بگفتم چیست پایان طریقت                   بگفتا هست پایانش حقیقت

بگفتم از حقیقت چیست حاصل              بگفتا آن که گردد جانت واصل

بدو گفتم چه باشد وصل با جان             بگفتا وصل جان را قرب حق دان

بگفتم قرب حق از چیست امروز           بگفت از بُعد نفس و آه دلسوز

نهمینش از پیاله حقیقت بود

مکن حق را بباطل گر تو مردی            حقیقت را طلب گر ره نوردی

وُلاتَلبُسوالحق بالباطِل وَتکتمُوالحَق وَاَنتم تعلمون

حقیقت خود مقام ذات حق دان             شده جامع میان کفر و ایمان

همه با او ولی او از همه دور            به زیر قبّه های ستر مستور

اگر تو عاشقی اندر حقیقت                نشان خواهند از تو در طریقت

نشانش چیست ترک خویش گفتن        شدن قربان و ترک کیش گفتن

دههمینش از پیاله معرفت بود

بامرش گر کمر بندی تو محکم          به نفیش می کنی امر دو عالم

اَقیم الصّلاةَ وَ اَمر بالمعروف وَالنهّی عَن المنکرِ وَاصبر ما اصابَکَ اِنّ ذلک من عزمِ الامُور

آفتاب معرفت را نقل نیست              مشرق او غیر جان و عقل نیست

مست شدند عارفان مطرب معرفت بیا              زود بگو رباعیی سپس درآ  بگیر دف  

عقل وعشق ومعرفت شد نردبان بام حق          لیک حق را در حقیقت نردبانی دیگرست

شب روان از شاه عقل و پاسبان آن سو شوند   لیک آن جان را از آن سو پاسبانی دیگرست

هرکه نادان ساخت خود را پیش او دانا شود     ور بر او دانش فروشد غیرتش نادان کند

هر که در آبی گریزد ز امر او آتش شود         هر که در آتش شود از بهر او ریحان کند

هر که از وی خرقه پوشد بر کشد خرقه فلک   هر که از وی لقمه یابد حکمتش لقمان کند

یازدهمینش از پیاله موت بود

زمانی  می توانی گشت احیاء       زفانی وارهی از شر اعداء

اِنّانحنُ المُوتی وَ نکتبُ ما قدَمو وَآثارَهم و کُل شئ احصینا هُ فی اِمام ٍمُبین

جان بسی کندی و اندر پرده ای            زانک مردن اصل بود نا ورده ای

تا نمیری نیست جان کندن تمام            بی کمال نردبان نایی به بام

چون نمردی گشت جان کندن دراز        مات شو در صبح ای شمع تراز

گرز بر خود زن منی در هم شکن         زانک پنبهَ گوش آمد چشم تن

گرز بر خود می زنی خود ای دنی        عکس تست اندر فعالم این منی

بی حجابت باید آن  ای ذولباب            مرگ را بگزین و بر دران حجاب 

نه چنان مرگی که در گوری روی        مرگ تبدیلی که در نوری روی

بهر این گفت آن رسول خوش پیام       رمز موتوا قبل موت یا کرام

هم چنانک مرده ام من قبل موت         زان طرف آورده ام این صیت وصوت

پس قیامت شو قیامت را ببین             دیدن هر چیز را شرطست این

عقل گردی عقل را دانی کمال             عشق گردی عشق را دانی ذبال

دوازدهم از پیاله پیرو مرشد بود

 وَجهُ الله گواه جِبرائیلِ شاهد  چهاردَه عَدَدِ مُخاطِب واحدِ وَحهُ اللهِ عَلیَ عُشرٍ علی کُلّ شیئِِ هالکِ الاوَجهَهُ 

بنوش از دست مُرشد شربت وآب     که تا ایمن بگردی از تاب وتاب

ز راستی شرابأ طهورا خوری         زدست ساقی کوثر به یوم حساب

اِنّ الابَراریشرَبُونَ مِن کاءسٍ کانَ مزاجُها کافورأ عینأ یشرَبُ بها عبادالله یفَجّرونَها تفجیرأ وسَقیهُم رَبَّهَم شرابأ طهورأ  الیومَ اَکمَلتُ لَکُم دینکُم واتممَتَ عَلیکُم نعمتی وُ رَضیتَ لَکُمُ الاسلامَ دینا

شراب بی خودی درکش زمانی           مگر از دست خود یابی امانی

بخور می تا ز خویشت وارهاند           وجود قطره با دریا رساند

شرابی خورکه جامش روی یار است    پیاله چشم مست باده خوار است

شرابی خور زجام  وجه باقی              سقاهم ربّهم  اوراست ساقی

طهور آن می بود کز لوث هستی         تورا پاکی دهد  در وقت مستی

همه عالم چو یک خمخانهَ اوست         دل هر ذره ای پیمانهَ  اوست   

خرد مست و ملائک مست وجان مست  هوا مست و زمین مست آسمان مست

ملائک خورده صاف از کوزه پاک        یه جرعه ریخته دُردی بر این خاک

ز بوی جرعه ای که افتاد بر خاک         بر آمد آدمی تا شد بر افلاک

یکی از جرعه ای گردیده صادق           یکی از یک صراحی گشته عاشق

یکی دیگر فرو برده به یک بار           می و میخانه و ساقی و میخوار

شده فارغ ز زهد خشک وطامات         گرفته دامن پیر خرابات   

 

 

  


  
  

هوالحق 

هرکه با پیرش یکی بودست پیر با او یکیست ، ورنبودست او با پیرش یکی پیر با او اندکیست ،  اندک هم باشد اضافه تا که او پیدا کند راه خود ور نه پیرش فراری میشود از او چهار تکیست ، تو برادر هر کسی بد گفت از شیخ ورهت گوش خود را گو نشنو تا نگردی تفتکی ، هر کسی در صدق  تمجیدی کند از راه و از پیران تو او چنین گوید  راه من با راه تو باشد یکی  .

جز مقام راستی یک دم مه ایست           هیچ لالا مرد را چون چشم نیست

کور اگر از پند پالوده شود                   هردمی او باز آلوده شود

عمر ها باید به نادر گاه گاه                  تا که بینا از قضا افتد به چاه

پس دو چشم روشن ای صاحب نظر       مر ترا صد مادر است و صد پدر

ای دریغا ره زنان بنشسته اند               صد گره زیر زبانم بسته اند

همچنین اشکسته بسته گفتنی است        حق کند آخر درستش کاو غنی است   

 زین سبب  پیران ما دوری گزیدند در میان راه از در ماندگان در نفس خود بی فوت زمان ، این نه از کینه و بغض است و نمی باشد نفس اماره دخیل این را بدان ، این بریدن  از همرهی  که سوار نفس اماره شد  قطع بنمودن پای اسب نفس او باشد تو بدان ، راه تو اینست که تولّا با حق کنی و تبّرا از نفس شیطان این نشان .

داستان خضر وموسی را  هذا فِراقُ بینی و بینک  وقت جدایی میان من وتوست فرموده شده اندر قرآن ، حضرت خضر نبی آن یاور اهل سلوک کی شود با بغض وکینه یار وجفت ای همرهان . امتحان وداوری بگذار زود خودنمایی و منیّت با خضر باد از تودور تا نگردی سرگران .

حیله های تیره اندر داوری                   پیش بینایان چرا می آوری

هرچه دردل داری از مکرو رموز          پیش ما رسواست و پیدا همچو روز

که هلا پیش سلیمان مور باش               تا بنشکافد ترا این دور باش  

از جدایی باز می رانی سخن                هر چه خواهی کن ولیکن ای مکن

در سخن آباد این دم راه شد                 گفت امکان نیست چون بیگاه شد

پوستها گفتیم و مغز آمد دفین               گر بمانیم این نماند اینچنین  

 حضرت پیر مطهّر علیشاه همرهان را ره نمود از مسیر ومسلک و راه  طریق آگه نمود . رفته اند بعضی کسانی از نیمه راه ، راه را سمتی دگر رفتن اندر کوره را ، نفس ایشان مکر بنموده آنها را فریفت ، خویشتن ره دانتر از پیرش نمود  ای وای شگفت .

از مبارک دستشان خوردن  حلوا تنتران ، حضرتش نا گفته ارنی شیخی بگفتش لن تران ، هدیه کرد ریش و گیسو ها بریده در پاکت بسته بند ، این ندانسته که نفس خود آزاد کرده باطن را به بند .

آن یکی خود را شیک و خوش بو نمود ، اوبدید پیرچه خواستیم و چه شد جلوه ببو نمود . آن بنا بنموده در شهرخانقاه ، پیر را دعوت نمود زود تر بیا ، نفس اماره بر او قالب نمود ، از همان وادی پیرش او را رد نمود.آن یکی از اولش با او نبود چون که با اعداد وجفر و رمل کامل می نمود .

ای خنک آن مرد کز خود رسته شد            در وجود زنده ای پیوسته شد

وای آن زنده که با مرده نشست           مرده گشت و زندگی از وی بجست

 چون به راه پیر شان  باور نبود ، راه رفتن طی نمودن با اماره بسوء چه سود . 

این زن ومردی که نفس است وخرد          نیک بایسته ست بهر نیک وبد

وین دو بایسته در این خاکی سرا             روز وشب در جنگ و اندر ماجرا

زن همی خواهد هویج خانگاه                 یعنی آب رو ونان و خوان و جاه

نفس همچون زن پی چاره گری               گاه خاکی گاه جوید سروری

عقل خود زین فکر ها آگاه نیست             در دماغش جز غم الله نیست 

شیخ اگر لغزید وپیرش او را با هر راه و شیوه دک نمود ، بهرآنکه سر اگر گَنده شود کل بدن  را خواهد مندک نمود ، چون اطاعت لازم آمد در طریق می برد فرمان شیخش هر مرید ، کل امراض نفوس از شیخ رد می رود اندر دل طفلک مرید ، چونکه نفس هر مرید تازه کار باز می دارد ورا از راه یار ، لیک او خوش می رود در راه نفس خوشتر آنکه او رود با فرمان وتابع ز شیخ دل فگار .

یاد آن روزی در ایّام نخست اندر پی کسب کمال ، که شدم همرای شیخی که نبوده او را اتّصال ، درخصوص خفتن  شب و فلان پرسش نمودم و کردم سئوال ، گفت آن دراسلام و شرع مبین این کار گردیده حلال ، بعد ازآن تا مدت همراهیش حتی شبی بیدار بودن شد ملال ، نفس دستور موافق را شنید از شیخ و گفتا حمد ذوالجلال .  

آنچه منصب می کند با جاهلان            از فضیحت کی کند صد ارسلان

عیب اومخفی است چون آلت نیافت      مارش ازسوراخ برصحرا شتافت

ره نمی داند قلاوزی کند                    جان زشت او جهان سوزی کند

که بیا تا ماه بنمایم ترا                       ماه را هرگز ندید آن مفتری  

حضرت مطهّرعلیشاه در زمانش بود پیر برنا و رشید ، تا زمانی که رخ ماهش اندر نقاب خاک تربت می کشید  ، همرهان جزء چند بیره محو وجودش وفانی و فدایی بوده اند ، کل جامع فقر وعرفان آن جناب و خاکساران را  ام السّلاسل دانسته اند . 

کبر وکفر آن سان ببست آن راه را               که نیارد کرد ظاهر آه را

گفت اغلا لاً فهم به مُقمَحُون                      نیست آن اغلال بر ما از برون

خَلفَهُم سدأ فَأغشینا هُم                             می نبیند بند را پیش وپس او

بند آهن را توان کردن جدا                        بند غیبی را نداند کس دوا

تن همی نازد به خوبی جمال                     روح پنهان کرد فر و پر و بال

گویدش ای مزبله تو کیستی                     یک دو روز از پرتو من زیستی

 گرم دارانت تو را گوری کنند                  طعمه ی موران و مارانت کنند   

 این قوس قزح زیبا تنها در دیدهً  بینای ما است نه در آسمان ، آگاهی کامل زمانی دست می دهد که از خود بینی هیچ اثری به جا نمانده باشد ، فقط هنگامی هیچ شویم ، همه چیز می شویم .  

حاج محمود سخن را عوض نموده وادامه داد

ماده چیست ؟ صورتی از انرژی که ظهور خارجی پیدا می نماید ، مثل بدن ما که دلیل حیات و قوای ذهنی ما می باشد ، زندگی ماده و تکامل آن که اتم متولد میگردد و رشد می نماید و سپس می میرد توسط دانشمندان  فیزیک اثبات گردیده است . حتی ثابت نموده اند که فلزات خستگی را تجربه می نمایند و از ادامه واکنشهای عادی در مقابل بعضی محرکات ناتوان میگردند و پس از استراحت دوباره به حال اول بر می گردند و ثابت نموده اند که حساسیت فلزات در برابر سموم و فشار ها وجود خارجی دارد ، ماده که باطن آن حیات است با حیات که ظاهر آن ماده است یکی می باشد .

اثیر چیست ؟ تموّج و حرکت گردبادی که ماده را می سازد که بدون بُعد و وزن می باشد  

باد را بی چشم اگر بینش نداد               فرق چون می کرد اندر قوم عاد

آتش نمرود را گر چشم نیست               با خلیلش چون تجشم کردنی است

گر نبودی نیل را آن نور دید                 از چه قبطی را زسبطی می گزید

گر نه کوه وسنگ با دیدار شد               پس چرا داود را او یار شد

این زمین را گر نبودی چشم جان           از چه قارون را فرو خورد آن چنان

سنگ ریزه گر نبودی دیده ور              چون گواهی دادی اندر مشت در 

گر نبودی چشم دل حنانه را                 چون بدیدی هجر آن فرزانه را

استن حنانه از هجر رسول                  ناله می زد همچو ارباب عقول

گفت پیغمبر چه خواهی ای ستون         گفت جانم از فراقت گشته خون

هر که را باشد زیزدان کار و بار           یافت بار آنجا و بیرون شد ز کار

آن که او را نبود از اسرار  داد             کی کند تصدیق او ناله جماد  

قفلی بود میل و هوا بنهاده بر دلهای ما    مفتاح شو مفتاح را دندانه شو 

بنواخت نور مصطفی آن استن حنانه را    کمتر زچوبی نیستی  حنانه شو

احمد از حاج محمود در خصوص پیاله و آداب آن پرسش نمود

ای حضرت آدم به ثبت خلقت تو  بکوش ، یا نوح پیمبر به شکرانه دنیا بفروش ، ایوب به صابران بده فتح و ظفر راتو نشان  ، یا ابراهیم تخم محبت به دلها بنشان ، اسماعیل به ذبح وقربان بدهد درس رضا ، موسی به طور درس عبادت بنما توبر پا ، عیسی نبی به زهد کن همت وراه را بنما ،  یا احمد محمود تو حق را که مقصود بود رخ بگشا .

پیاله یکی باشد این نیک دان           خدای تو واحد بود در جهان

هرآنکو بیاید به پیرش طریق           بود در حقیقت بما او رفیق

زکثرت گذر ای پسر در جهان           بوحدت بیا اندرین گلستان

یکی جام از دست مرشد بنوش        براه فنا نه قدم بی خروش 

پیر گفتا از پیاله وز فرش  بهر آن سلاک در دور و ورش ، ایچنین فرموده پیرمحمود پاطلی  آنکه سلمان روزبه گفتندش پاکدلی ، از پیاله .

اولش قدرت بود بشنو از جان و دلت گر با دلی .

 ز دست قدرت حق گشت ظاهر                        کز او شد معرفت از آب طاهر 

المُقَدَرات لله تعالی وتَقدس

ازکمال قدرت ابدان رجال                  یافت اندر نور بی چون احتمال

آن چه طورش بر نتابد ذره ای           قدرتش جان زد از قاروره ای

گشت مشکات وزجاجی جای نور        که همی درد ز نور آن قاف و طور

جسمشان مشکات دان دلشان زجاج    تافته بر عرش و افلاک این سراج

زین حکایت کرد آن ختم رسُل            از ملیک لا یزال و لم یزل

که نگنجیدم در افلاک و خلا               در عقول و نفوس با علا

در دل مومن بگنجیدم چو ضیف         بی ز چون و بی چگونه بی زکیف

دومینش از پیاله نور بود 

زنور مشعل سر الهی                      توانی دید در شب گاو و ماهی

الله نور السّموات والارض

نورغالب ایمن از نقص و غسق        در میان اصبعین  نور حق

حق فشاند آن نور را بر جانها           مقبلان بر داشته دامانها

و آن نثار نور را وا یافته                روی از غیر خدا بر تافته

هر که را دامان عشقی نا بده            ز آن نثار  نور بی بهره شده  

 جزوها را رویها سوی کل است       بلبلان را عشق با روی گل است

آن چه از دریا به دریا می رود         از همانجا کامد آن جا می رود

سومینش از پیاله عقل بود

نباشد عقل را زیب گلستان              تفاوت چیست پس انسان و حیوان

وماالحیوة الدنیا الا لَعب ولهو وللدار الاخرةخیر للذین یتقون افلا تعقلون

مرترا عقل است جزوی در نهان       کامل العقلی بجو اندر جهان

جزو تو از کل او کلی شود              عقل کل بر نفس چون غُلی شود

پس به تاویل این بود کانفاس پاک    چون بهار است و حیات برگ و تاک

  


  
  
   1   2   3      >