سفارش تبلیغ

پایه عکاسی مونوپاد
mp3 player شوکر
آن که نخواهد آبرویش بریزد ، از جدال بپرهیزد . [نهج البلاغه]
لوگوی وبلاگ
 

آمار و اطلاعات

بازدید امروز :8
بازدید دیروز :26
کل بازدید :32619
تعداد کل یاداشته ها : 37
94/3/4
11:20 ص
موسیقی
مشخصات مدیروبلاگ
 
محوعلیشاه[0]
پیرخاکسارحضرت خیرالحاج مطهّرعلیشاه وفات 1361/11/12

خبر مایه

هوحق یاعلی مدد

اَلحَمدُ لله الّذَی جَعَلَ کَمالَ دینهِ وَتَمامَ نِعمَتِهِ بِوِلایَةَِ اَمیرِالمُؤمِنینَ عَلِیّ بنِ اَبیطالِبٍ عَلَیهِ السّلامُ 

شانه کرد او زلف ومن گشتم پریش          نک پریشانم ندانم حال خویش

زین پریشان گفتها درحیرتم                    کزچه وباکیست روی صحبتم

آنچه می گویم من از یا تا الف                قصدعشق است ارچه لفظم مختلف 

درزبان من ، بیان او نهان                     کیستم تو هم زبان و هم بیان

من زخود رفتم تو حرفش دارگوش           شد زیک هی از سر دیوانه هوش

من زخود رفتم دلا تا دلبرت                    از غم سودا چه آرد بر سرت


  
  

هوحق یاعلی مدد

 جهان گردیدهَ  ، گم کرده یاری               سراسیمه دلی ، آشفته گاری

خبر داد از کسی کان کس خبر داشت      که وقتی یک خلیفه شش پسر داشت

همه همّت بلند افتاده بودند                   زسر گردن کشی ننهاده بودند

بهر علمی که باشد در زمانه                همه بودند در هر یک یگانه

چو هر یک ذوفنون عالمی بود             چو هر یک در دو عالم آدمی بود  

یکی نفسست ودر محسوس جایش         یکی شیطان ودر موهوم رایش

یکی عقلست و معقولات گوید               یکی علمست و معلومات جوید

یکی فقرست و معدومات خواهد            یکی توحید وکل یک ذات خواهد

چو این هر شش بفرمان راه یابند          حضور جاودان آنگاه یابند

 


  
  

هوحق یاعلی مدد

 ثنـائــی گــو بر ارباب بینش                       سزای صدر وبدر آفرینش

محمّد (ص) آنکه نور جسم وجانست            گزین ومهتر پیغامبرانست

حبیب خالق بیچونِ اکبر                            درون جزو و کل او شاه وسرور

زنورش ذرّهًَ خورشید و ماهست                  همه ذرّات را پشت و پناهست

فلک یک خرقه پوشِ خانقاهش                   بسر گردان شده در خاکِ راهش

طریق مصطفی گیر و دگر نه                     حقیقت را بجز او راهبر نه

چو نور پاک اوست از پرتو ذات                 نظر افکند سوی جمله ذرّات

زنورش گشت پیدا کرسی وعرش                یقین هم لوح وجنّت نیز وهم فرش

شب معراج دیدی حق عیان تو                   رسیدی در خداوند جهان تو

یقین دانم که مغز کایناتی                          عیان اندر صفات نور ذاتی

جمالت پرتوی در عالم انداخت                    خروشی در نهاد آدم انداخت

چو دیدی پیر راه بنگر نشانش ، که پنهان نیست او را مُهر ونشانش . یکی آن باشد که پیر راه را او دیده باشد ، ز بهر آن عزیز در خدمتش کوشیده باشد ،دگر عالِم بود علم حضوری ، نه ظلمات علوم نقلی و اندر سطوری ، رسیده او به لطف حق به آئین و اصولش ، شده با خدمت مخلوق حق اورا حصولش ، دگر عامل بود در اعتقادات ، نه او غافل بود در امر طاعات ، دگر تقوی و پرهیز از هر نفی عقل وشریعت وقرآن کتاب حق و اعتقادات ، که پرهیز از نشان اهل درد است ، که تقوی اهل راه را اعظم شرط مرد است ، ودیگر حیا از حق نماید او نه از خلق ، خرابی دلش ترسد نه از بد نامی دلق ، دگر صدق است پیر راه نشانش ، مریدان را رساند صدق او به آشیانش ، دگر از همتش گوهیم ، از گذشت و از کرم و از سخایش ، قویدل سِر پوشی و ستاری نشانش .

اگر دیو طبیعت را بَهَشتی           هم این جا و هم آنجا در بِهِشتی

شریعت : نظم مملکت هستی وجود است و نمود شئونات سلطنتَ بود . آنکه راه بخلوت شاه داشت دورباش سلطنت را سهل ننگاشت . نه این است که چون عوالم معنی ظهور افراشت شریعت را باید گذاشت .

طریقت : ترک آرزوها و تصحیح خیالات و تبدیل نقص بکمال و یاد حق ملکاتش شود به عزت وبجلال  . طریقت ظاهرش اطاعت وخدمت پیر است و باطنش اطاعت از عقل است به تمام صفات  رسیده بکمال . دل بخدمت پیر راه احیا شود و وجود به پیروی از عقل که بکمک پیرگردیده مصفی بجلال .

معرفت : علم وشناخت اسماء وصفات حق تعالی است یعنی مشاهده جلوات حق در کل موجودات و رجوع به او با فراغت از کل ممکنات و پرداختن خاطر از ما سوای ذات . هر چه عارف از نفس خود بیگانه تر آید بر معرفت ربش بیافزاید .

  عزیزی اهل راه میگفت . که جمال ولایت پیران ومشایخ طریقت در آینهَ احوال مریدان مشاهده توان کرد که راه این است . از کردار ورفتار وگفتارهر مریدی پی به ولایت شیخ او خواهی برد که مرید تحت تاثری آن ولایت است . 

وگفت درویش از بود خود شرمسار است او را به اظهار وجود خود چکار است . وگفت هرجماعتی ادعای هستی کنند و درویشان دم از نیستی و فنا زنند  کارشان اینست . وگفت راز و رمز طریقت به گفت نیاید وسخن بر وفق شریعت گوی وبه قناعت اشاره کن تا مخالفت نه افزایی و بر خود در گفتن میفزای وآنچه هستی خود را همان نمای که چون ظاهر خود بگردانی باطنت را بگردانند راه طریقت اینست .
همی هر کس که اینجا خاک تر بود              یقین میدان که آنجا پاک تر بود
چو مردان خویشتن را خاک کردند               بمردی جان و تن را پاک کردند
سر افرازانِ این ره زان بلندند                    که کلّی سر کشی از سر فکندند
وگفت اگر طالب راه به ارادت پیش تو آید پیش کسی آمده است که به معنای آن اعتقاد کرده  تو به آنان فریفته مشو ، که آنها از صدق اعتقاد خود بهره یابند و تو به منیّت خود بی بهره مانی و زیان راه اینست . وگفت ذکر قلب اهل راه ، معرفت است و ذکر روح او ، محبت است و ذکر سیر وسلوکش ،تسلیم و ذکر وجود او ، فنا فی الله است . وگفت ادعای در هر امری دلیل کذب آن دعوی است . دارنده هر امری را حاجت به ادعای نیست وچراغ بروشنی خود بی زبان گویاست و گوهر از شبه ناگفته پیداست دیده ها کم نور است  زین سبب گنجهای معرفت نا پیداست .
وگفت درسخنی جدل منما ومجادله مکن که کاری بیهوده است وچون یک بار گفتی نپذیرفت سخن را وا گذار کن که جای وظرفش در آن حد است . و گفت در طلسمات جز بد بخت نیفتاد و در وادی تسخیرات جز کودن قدم ننهاد که نشان بد بختی است . گفت آنکه خدای را خواند دعایش مستجاب است و آنکه هوای نفس را خواند با حضرت حق او را چه کار است .

پیری آن کو راه دان باشد به نص        در هدایت خاص از حق بل اخص

عالم و عاقل خلیق وبرد بار               با خلایق شَفق ورفقش بی شمار

بر خدا از هر کسی پیوسته تر            وز متاع ومُلک دنیا رسته تر

قانع و خاضع ، مجیب ومهربان          جود وایثارش فزون از مردمان

کُشته باشد نفسِ دون را در جهاد         باکسی او را بدل نبود عناد

آگه است از راه ومنزل با شهود           وز مقام فرق تا جمع وجود

با وجود آن ولی در نزد عقل              بس خطا باشد عمل بر عقل و نقل

ور که پیری این چنین ناری به دست    برکتابِ حق عمل کن هرچه هست 

هرچه را وهرکه را خواهی بغیراز عشق حق او بند توست . او تورا همچون مهاری میکشد اینسو وآنسو او زرین گردن بند توست . طالب بند مراد دنیایی شدی محمود خلاص مشکل شدست . طالب بند ومهار حق شو گردن ده بحق تا پیر راه گیرد بدست .

صوفی ایم و خرقه ها انداختیم            باز نستانیم ، چون درباختیم

ماعوض دیدیم ، آنگه چون عوض       رفت از ما حاجت وحرص وغرض

زآب شور ومهلکی بیرون شدیم           بررحیق وچشمه کوثر زدیم

جان زهجر عرش اندرفاقه یی             تن زعشق خاربن چون ناقه یی

جان  گشاید سوی بالا بال ها               در زده تن در زمین چنگالها

تربیت آفاق را بنظم شریعت کنند وتکمیل انفس را بسیر طریقت مقدور فرمایند .شریعت حفظ مراتب است از حق تا خلق و طریقت طی مقامات باطن است از خلق تا به حق تعالی .

روح : در وجود انسان مُدرک کلّیات محض و عبارت از عقل بسیط اجمالی است که در قرآن از او مصباح  یاد میشود .

دل : جوهری است مجرد نورانی و لطیفه است ربّانی و مُدرک کلیّات و جزئیّات و واسطه بین روح و نفس است که عرفای گرانمایه به او عقل تفضیلی میگویند که در قرآن از او زجاجه  یاد میشود .

نفس : مُدرک جزئیّات  فقط  که در قرآن از او مشکوة یاد میشود .

نزد ما توحید ، اصل مدعاست               و اختلاف از نفس پرحرص و هواست

هرزمانی در بشر بود اختلاف               از هوای نفس پُر آشوب و لاف

زآنکه دنیا جای رنج ومحنت است          دار سالم روضهَ بی آفت است

جانب دارالسلام حق رهنماست              هر که را خواهد بَرد بر راه راست

وَإِذْ قَالَ مُوسَى لِقَوْمِهِ إِنَّ اللّهَ یَأْمُرُکُمْ أَنْ تَذْبَحُواْ بَقَرَةً قَالُواْ أَتَتَّخِذُنَا هُزُواً قَالَ أَعُوذُ بِاللّهِ أَنْ أَکُونَ مِنَ الْجَاهِلِینَ :و هنگامى که موسى به قوم خود گفت: «خدا به شما فرمان می ‏دهد که: ماده گاوى را سر ببرید»، گفتند: «آیا ما را به ریشخند می ‏گیرى؟» گفت: «پناه می ‏برم به خدا که مبادا از جاهلان باشم.» البقرة آیه : 67

وین که موسی گفت از ربّ البشر          قوم را امر است بر ذبح بَقَر

نفس حیوانیست گاو و کشتنش              در ریاضت فرض داند ذِِی فنش 

ذبح او منع وی است از هر هوا           وز فِعالش باز بگرفتن بجا

قوم گفتند این است هُزُو وریشخند         یا گرفتی آنچه ناید در پسند

گفت موسی می برم بر ربّ دین            من پناه از قول و فعل جاهلین

قوم گفتند از خدا می کن سئوال            کان چه باشد ، چیستش یعنی خصال

گفت آن نبود مُسن لا فارض است         نه بر او آثار پیری عارض است

هم نباشد بکر یعنی بس جوان              که بود نا مستعد و نا توان

تا شماری قاصر وناقابلش                  هم بود حمل ریاضت مشکلش

واجب است این نزد عقل ذوفنون          از بیان فَافعَلواما تُومَُرون

وآنکه می گشتند اسرائیلیان                تاچهل سال از پی عِجلی چنان

باشد از سیر الی الله اعتبار                اندر اخلاق وعمل با اختیار

تا به هنگام بلوغ معنوی                     کان چهل سال است بکر ومُستوی 

قوم گفتند از خدا خواه این زمان          تا چه باشد رنگ او بهر نشان

گفت گویدحق که رنگ اوست زرد        هرکه زین رنگش شناسد اوست مرد

واندر انسان،نفس لونش اصفر است     نور ادراکش چون غالب تراست

شد مُشعشَع از شعاع نور قلب             دارد استعداد بر دستورقلب

ازلقایش ناظرین گردند شاد                 نور استعدادش آمد چون زیاد

ناظرین آن کاملان عارفند                   که ز استعداد هرکس واقفند

دوست دارند اهل استعداد را                طالبان راه استرشاد را



  
  
   1   2      >